اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر تنظیم هیجان و کارکرد اجرایی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر تنظیم هیجان و کارکرد اجرایی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم انجام شد. روش پژوهش از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه کودکان دارای اختلال طیف اتیسم بود که در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ به مراکز روان شناسی شهر تهران مراجعه کرده بودند. از بین آن ها با روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل گمارده شدند. جلسات مبتنی بر ذهنی سازی هر هفته دو جلسه ۴۵ دقیقه ای در مورد گروه آزمایش اجرا شد. برای گردآوری داده ها از پرسش نامه فرم تنظیم هیجان (ERQ، گراس و جان، ۲۰۰۳) و مقیاس کارکرد اجرایی استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره و تک متغیره تجزیه وتحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون بین میانگین پس آزمون تنظیم هیجان، کارکرد اجرایی در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری در سطح (۰۵/۰> P) وجود داشت. بر این اساس می توان گفت استفاده از آموزش مبتنی بر ذهنی سازی می تواند بر بهبود تنظیم هیجان و کارکرد اجرایی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم، موثر باشد.

کلیدواژه ها:

کارکرد اجرایی ، تنظیم هیجان ، اوتیسم ، ذهنی سازی