معماری یادگیری؛ تبیین رابطه بین کیفیت محیط فیزیکی کلاس و سازه های انگیزشی-شناختی (توجه پایدار و مشارکت کلامی)

معماری آموزشی نقش کلیدی در شکل دهی به تجربه یادگیری دارد. این پژوهش با هدف تبیین رابطه بین کیفیت محیط فیزیکی کلاس و سازه های انگیزشی-شناختی (توجه پایدار و مشارکت کلامی) در سال ۱۴۰۳ انجام شد. روش پژوهش، پیمایشی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان کارشناسی بود که با روش نمونه گیری در دسترس، ۳۸۴ نفر انتخاب شدند. ابزارها شامل پرسشنامه استاندارد کیفیت محیط فیزیکی (لی و همکاران، ۲۰۲۰)، مقیاس توجه پایدار (دو و همکاران، ۲۰۲۱) و مقیاس مشارکت کلامی (جیمز و همکاران، ۲۰۲۲) بود. داده ها با تحلیل مسیر و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) در نرم افزار SmartPLS ۴ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که کیفیت محیط فیزیکی به طور معناداری بر توجه پایدار (۰٫۵۲۱<β، ۰٫۰۰۱>p) و مشارکت کلامی (۰٫۴۸۳<β، ۰٫۰۰۱>p) تاثیر مثبت دارد. همچنین، توجه پایدار رابطه مستقیمی با مشارکت کلامی داشت (۰٫۳۹۲<β، ۰٫۰۰۱>p). مدل نهایی ۶۲٪ واریانس مشارکت کلامی را توضیح داد. نتیجه گیری آن است که طراحی محیط فیزیکی، از طریق تقویت توجه پایدار، مشارکت کلامی را ارتقا می دهد. این یافته ها چارچوبی برای بهینه سازی فضاهای آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

معماری آموزشی ، محیط فیزیکی کلاس ، توجه پایدار ، مشارکت کلامی ، یادگیری