مروری بر اثربخشی توانبخشی شغلی در اختلالات روانپزشکی و آسیب های جسمی

خیلی از افراد مبتلا به اختلالات روانپزشکی یا آسیب های جسمی با مشکل بیکاری یا افت شدید عملکرد شغلی روبرو هستند. هدف این مرور، ارزیابی اثربخشی توانبخشی شغلی روی اشتغال، کارکردهای اجرایی، فراظرفیت های شغلی و سرمایه های روانشناختی در گروه های مختلف شامل اختلال نارسایی توجه/فزون کنشی، آسیب نخاعی، اختلال دوقطبی، ناتوانی جسمی، اختلالات شدید روانی، اختلالات مرتبط با استرس و اختلالات اضطرابی است. این مطالعه به صورت مرور روایتی انجام شده که همگی دارای طرح پژوهش کمی بودند. یافته ها نشان می دهد که توانبخشی شغلی مبتنی بر چشم انداز آینده، هم کارکردهای اجرایی و هم فراظرفیت هایی مثل انطباق پذیری و استخدام پذیری را در دانشجویان مبتلا به ADHD بهبود می بخشد. در افراد دارای آسیب نخاعی، همین رویکرد سرمایه های روانشناختی یعنی امید، خودکارآمدی، تاب آوری و خوش بینی را افزایش می دهد. در اختلال دوقطبی، ۹ حیطه مشکل شغلی شامل مشکلات ارتباطی، عملکرد ضعیف، ناامنی، بزرگ منشی، بی اعتباری، تغییرطلبی، آسیب پذیری، بی مرزی و ضعف در خودکنترلی جنسی شناسایی شده است. در دانش آموزان با ناتوانی جسمی، عواملی مانند شدت معلولیت، خودآگاهی، خودکارآمدی و واکنش خانواده، تصمیم گیری مسیر شغلی را تحت تاثیر قرار می دهند. در اختلالات شدید روانی، رویکرد اشتغال حمایت شده به طور معناداری موثرتر از آموزش پیش شغلی است. در اختلالات مرتبط با استرس، خدمات معمول از مداخله یکپارچه نتایج بهتری داشته که به ضعف در اجرا مربوط می شود. در اختلالات اضطرابی، مشاوره شغلی و حمایت مالی، شانس اشتغال رقابتی را افزایش می دهد. به طور کلی، توانبخشی شغلی در طیف وسیعی از این اختلالات اثربخش است، مشروط به اینکه مداخلات زودرس، شخصی سازی شده و با کیفیت اجرایی بالا طراحی و پیاده شوند.

کلیدواژه ها:

توانبخشی شغلی ، اختلالات روانپزشکی ، آسیب جسمی ، اشتغال ، سرمایه روانشناختی