نقش ترومای دوران کودکی و حساسیت به طرد در پیش بینی علائم اختلال شخصیت مرزی در بزرگسالان ایرانی

هدف پژوهش حاضر پیش بینی علائم اختلال شخصیت مرزی بر اساس ترومای دوران کودکی و حساسیت به طرد در بزرگسالان ایرانی بود. این پژوهش از نوع همبستگی با رویکرد پیش بینی و به روش رگرسیون چندگانه انجام شد. جامعه آماری پژوهش را بزرگسالان ایرانی در سال ۱۴۰۵ تشکیل دادند و نمونه پژوهش شامل ۱۰۰ نفر بود که به شیوه در دسترس و از طریق فراخوان اینترنتی انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرسشنامه غربالگری اختلال شخصیت مرزی مکلین (MSI-BPD)، پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ) و پرسشنامه حساسیت به طرد بزرگسالان (A-RSQ) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه به روش همزمان تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین ترومای دوران کودکی و علائم اختلال شخصیت مرزی همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد (۰.۵۱۹=r، p<۰.۰۰۱). همچنین بین حساسیت به طرد و علائم اختلال شخصیت مرزی نیز همبستگی مثبت و معناداری مشاهده شد (۰.۳۴۷=r، p<۰.۰۰۱). نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد ترومای دوران کودکی (۰.۴۹۱=β، p<۰.۰۰۱) و حساسیت به طرد (۰.۳۰۱=β، p<۰.۰۰۱) قادرند علائم اختلال شخصیت مرزی را به طور مثبت و معنادار پیش بینی کنند. این دو متغیر در مجموع ۳۵.۹ درصد از واریانس علائم اختلال شخصیت مرزی را تبیین کردند. بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که ترومای دوران کودکی و حساسیت به طرد از عوامل مهم مرتبط با بروز و تشدید علائم اختلال شخصیت مرزی هستند؛ بنابراین توجه به این عوامل در ارزیابی های بالینی، برنامه های پیشگیری و مداخلات درمانی می تواند در شناسایی افراد در معرض خطر و کاهش پیامدهای این اختلال موثر باشد.

کلیدواژه ها:

ترومای دوران کودکی ، حساسیت به طرد ، اختلال شخصیت مرزی ، بزرگسالان