رابطه علی هوش هیجانی و هوش معنوی با سازگاری اجتماعی از طریق میانجی گری تاب آوری در دانشجویان

هدف پژوهش حاضر بررسی الگویی از روابط مستقیم و غیرمستقیم هوش هیجانی و هوش معنوی با سازگاری اجتماعی از طریق نقش میانجی تاب آوری بود. این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود که روی ۲۷۲ نفر از دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز که به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند، اجرا شد. ابزار مورد استفاده در این پژوهش مقیاس پرسشنامه هوش معنوی عبدالله زاده با همکاری مهدیه کشمیری و فاطمه عرب عامری (۱۳۸۷)، پرسشنامه هوش هیجانی شات و همکاران (۱۹۹۸)، پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل (۱۹۶۱) بود. داده ها با استفاده از روش آماری توصیفی و تحلیل الگویابی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم افزارهای SPSS-۲۶ و AMOS-۲۶ تحلیل شدند. همچنین، معنی داری روابط غیرمستقیم نیز با آزمون بوت استراپینگ پریچر و هایز (۲۰۰۸، به نقل از متشرعی و همکاران، ۱۳۹۲) محاسبه شد. یافته های تحقیق برازندگی الگویی از روابط مستقیم و غیرمستقیم هوش هیجانی و هوش معنوی با سازگاری اجتماعی از طریق نقش میانجی تاب آوری را مورد تایید قرار داد. همچنین بین متغیرهای پژوهش روابط مستقیم و غیرمستقیم معناداری به دست آمد. نتایج نشان داد که هوش هیجانی و هوش معنوی هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم از طریق نقش میانجی گری تاب آوری با سازگاری اجتماعی رابطه معناداری دارند. همچنین، نتایج این پژوهش پیشنهادهای تلویحی برای سایر محققین در این حوزه به همراه داشت.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، هوش معنوی ، سازگاری اجتماعی ، تاب آوری