اثربخشی درمان هیجان مدار بر نشانگان روانشناختی زنان مطلقه

طلاق به عنوان یکی از تنش زاترین رویدادهای زندگی، پیامدهای روان شناختی مخربی به ویژه برای زنان به همراه دارد که منجر به شکل گیری نشانگان پایدار افسردگی و اضطراب می گردد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان هیجان مدار (EFT) بر کاهش نشانگان افسردگی و اضطراب در زنان مطلقه انجام شد. روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان مطلقه مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود که از میان آن ها، تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) و پرسشنامه اضطراب بک (BAI) بود. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت پروتکل درمان هیجان مدار قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری (ANCOVA) در نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شد. یافته ها نشان داد که درمان هیجان مدار به طور معناداری باعث کاهش نمرات افسردگی و اضطراب در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است (). بر اساس نتایج به دست آمده، درمان هیجان مدار با تمرکز بر بازسازی دلبستگی های آسیب دیده و تبدیل هیجانات ناسازگار به سازگار، مداخله ای کارآمد برای بهبود سلامت روان زنان پس از تجربه طلاق محسوب می شود. از این رو، بکارگیری این رویکرد در مراکز بازتوانی و کلینیک های خانواده جهت کاهش آسیب های پس از جدایی توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

درمان هیجان مدار ، افسردگی ، اضطراب ، زنان مطلقه ، تنظیم هیجان