بررسی بزه دیدگی قضایی با تاکید بر تکدی گری

بزه دیدگی قضایی به وضعیتی اطلاق می شود که در آن افراد، علاوه بر تحمل آسیب ناشی از جرم اولیه، در جریان فرآیندهای قضایی و کیفری نیز با آسیب ها و فشارهای مضاعف مواجه می شوند. یکی از حوزه هایی که امکان بروز این نوع بزه دیدگی در آن وجود دارد، پدیده تکدی گری است. تکدی گری در بسیاری از موارد به عنوان یک آسیب اجتماعی و گاه به عنوان رفتار مجرمانه تلقی می شود، در حالی که بخش قابل توجهی از متکدیان خود در زمره بزه دیدگان اجتماعی قرار دارند و به دلیل فقر، نابرابری اقتصادی، فقدان حمایت های اجتماعی و شرایط نامساعد زندگی به این رفتار روی آورده اند. برخورد صرفا کیفری با این افراد ممکن است نه تنها به کاهش این پدیده منجر نشود، بلکه آنان را در معرض بزه دیدگی ثانویه در فرآیندهای قضایی قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی مفهوم بزه دیدگی قضایی با تاکید بر پدیده تکدی گری انجام شده است. در این راستا، ضمن تبیین مبانی نظری بزه دیدگی و بزه دیدگی ثانویه، نحوه مواجهه نظام عدالت کیفری با متکدیان مورد تحلیل قرار گرفته و آثار اجتماعی و حقوقی این برخوردها بررسی شده است. نتایج نشان می دهد که در بسیاری از موارد، متکدیان به جای دریافت حمایت های اجتماعی، با برخوردهای کیفری مواجه می شوند که این امر می تواند منجر به تشدید آسیب های اجتماعی و افزایش چرخه بزه دیدگی شود. بنابراین، اتخاذ رویکردی مبتنی بر سیاست جنایی حمایتی و استفاده از راهکارهای اجتماعی و پیشگیرانه در کنار تدابیر حقوقی می تواند نقش مهمی در کاهش بزه دیدگی قضایی و مدیریت موثر پدیده تکدی گری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

بزه دیدگی قضایی ، تکدی گری ، بزه دیدگی ثانویه ، سیاست جنایی حمایتی