مسئولیت مدنی ارائه دهندگان سامانه های هوش مصنوعی در حقوق ایران

توسعه روزافزون هوش مصنوعی، مسئله مسئولیت مدنی ارائه دهندگان این فناوری ها را در حقوق ایران به چالشی کلیدی بدل کرده است. پیچیدگی های فنی، ماهیت خودآموز و غیرقابل پیش بینی این سامانه ها، و همچنین زنجیره طولانی عوامل دخیل، تعیین مسئولیت در قبال خسارات وارده را دشوار می سازد. گرچه مبانی کلی مسئولیت مدنی در حقوق ایران، چون قواعد تسبیب، لاضرر و مسئولیت قراردادی، چارچوب اولیه را فراهم می آورند، اما خلاء قانونی در تعیین مصادیق تقصیر، احراز سببیت و حدود مسئولیت در این حوزه نوظهور، نیازمند تدوین مقرراتی خاص و شفاف است. این امر، ضمن حمایت از نوآوری، حقوق زیان دیدگان را نیز محفوظ می دارد. پژوهش حاضر نشان می دهد که با گسترش هوش مصنوعی، حقوق ایران با تکیه بر مبانی موجود، چارچوبی ارائه می دهد، اما تدوین قوانین شفاف برای تضمین جبران خسارات و ایجاد تعادل میان نوآوری و حقوق شهروندان ضروری است. این نیازمند پژوهش و اصلاحات قانونی به هنگام است تا از بی اعتمادی و کندی توسعه جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

مسئولیت مدنی ، سامانه های هوش مصنوعی ، تعیین مسئولیت