اجاره رحم از دیدگاه فقه و حقوق

پدیده اجاره رحم به عنوان یکی از روش های نوین درمان ناباروری، از منظر فقهی و حقوقی پرسش های جدی را پیش روی جوامع اسلامی و نظام های حقوقی قرار داده است. پژوهش حاضر به بررسی مشروعیت اجاره رحم در فقه امامیه و اهل سنت پرداخته و نشان می دهد که دیدگاه غالب فقهای شیعه جواز مشروط، و دیدگاه غالب فقهای اهل سنت حرمت مطلق است. در ادامه، وضعیت حقوقی این پدیده در نظام حقوقی ایران تحلیل شده و مشخص می گردد که هرچند قانون خاصی در این زمینه وجود ندارد، اما با استناد به ماده ۱۰ قانون مدنی و قانون نحوه اهدای جنین (۱۳۸۲)، قراردادهای اجاره رحم در عمل پذیرفته می شوند. آثار حقوقی این قرارداد همچون نسب، ارث، حضانت، ولایت و ثبت احوال نیز با استناد به آرای فقها و رویه قضایی بررسی شده است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی است و داده ها به شیوه کتابخانه ای و اسنادی از طریق کتب، مقالات علمی و قوانین و مقررات مرتبط گردآوری شده اند.

کلیدواژه ها:

اجاره رحم ، فقه امامیه ، فقه اهل سنت ، حقوق ایران