حقوق حاکمه جمهوری اسلامی ایران بر تنگه هرمز از منظر حقوق بین الملل دریاها

تنگه هرمز به عنوان یکی از استراتژیک ترین آبراه های جهان، همواره در کانون توجهات بین المللی قرار داشته است. با وجود ادعاهای مکرر برخی قدرت های فرامنطقه ای مبنی بر بین المللی بودن این تنگه و لزوم برخورداری از حق عبور ترانزیت، جمهوری اسلامی ایران بر اساس کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها و قوانین داخلی خود، این تنگه را بخشی از آب های سرزمینی خود قلمداد کرده و رژیم حقوقی حاکم بر آن را عبور بی ضرر می داند. مقاله حاضر با روش تحلیلی-توصیفی و با استناد به مواد قانونی کنوانسیون حقوق دریاها، قانون مناطق دریایی ایران و رویه قضایی بین المللی، حق اعمال حاکمیت ایران بر این تنگه را اثبات می کند. یافته ها نشان می دهد که به دلیل قرارگیری تنگه هرمز در میان آب های سرزمینی ایران و عمان و وجود کریدورهای قابل کشتیرانی در طرف عمانی، رژیم عبور ترانزیت موضوعیت نداشته و ایران حق دارد برای حفظ امنیت ملی و محیط زیست خود، مقررات خاصی وضع نموده و حتی در شرایط تهدید، عبور را به حالت تعلیق درآورد.

کلیدواژه ها:

تنگه هرمز ، حقوق دریاها ، آب های سرزمینی ، عبور بی ضرر ، عبور ترانزیت ، کنوانسیون ۱۹۸۲ ، حاکمیت