الگوی جنگ نیابتی میان نیروهای ائتلاف و محور مقاومت در عراق و سوریه (۲۰۱۴–۲۰۲۵)

بحران های متمادی در منطقه غرب آسیا به عاملی برای مداخله ی برخی نیروهای فرامنطقه ای از جمله ائتلاف بین المللی به رهبری آمریکا تبدیل شده تا به نحوی چیدمان قدرت را به صورت نظم امنیتی و مطلوب خود درآورند و مانع از شکل گیری هرگونه قدرت رقیب در این منطقه گردند. ازاین رو، در جنگ های داخلی کشورهایی مانند عراق و سوریه نقش خود را با توجه به منافع دولت های حامی ایفا می کنند. اما در مقابل، جبهه مقاومت با آرایشی متفاوت توسط ایران به شکل شبکه ای از بازیگران غیردولتی نوعی تصویر بازدارنده را در مقابل ناامنی های منطقه از خود نشان می دهد که جنبه ی تدافعی و چالشگر علیه مداخلات بازیگران غربی دارد. مسئله اصلی درواقع سطح انطباق جنگ نیابتی بر عملکرد ائتلاف و جبهه مقاومت در منطقه غرب آسیا -عراق و سوریه- است و با چه ویژگی هایی قابل مشاهده می باشد؟ براساس یافته های بدست آمده که به شیوه ی کتابخانه ای و استفاده از پایگاه های اطلاعاتی صورت گرفته است، نوعی جنگ نیابتی برمبنای ویژگی متقارن-نامتقارن در رقابت میان آن ها قابل انطباق است که در آن موازنه سازی منطقه ای با ابزارهای غیرمستقیم توسط بازیگران واسطه ای عملیاتی می شود.

کلیدواژه ها:

جنگ نیابتی ، نیروهای ائتلاف ، محور مقاومت ، عراق ، سوریه