دیالکتیک تهدید و وحدت؛ واکاوی تاثیر تهدیدات خارجی بر انسجام ملی در تاریخ سیاسی ایران

این پژوهش به بررسی رابطه مستقیم میان فشارهای خارجی و سطح همگرایی داخلی در تاریخ ایران می پردازد. فرضیه اصلی پژوهش بر این استوار است که ساختار تمدنی ایران در مواجهه با «دیگری متجاوز»، مکانیسم های دفاعی خود را فعال کرده و تضادهای داخلی را به نفع وحدت ملی به تعلیق درمی آورد. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی نشان می دهد که تهدیدات خارجی همواره نقش «کاتالیزور هویت ساز» را ایفا کرده اند. یافته ها حاکی از آن است که در دوران معاصر، دشمن با درک این الگوی تاریخی، راهبرد خود را از تهدید سخت به تهدید شناختی تغییر داده تا مانع از شکل گیری این انسجام شود.

کلیدواژه ها:

انسجام ملی ، تهدید خارجی ، هویت ایرانی ، تاریخ سیاسی ، ایران شهری