بررسی ویژگی های معماری ایرانی و ارزیابی عوامل موثر بر اصول پایداری اجتماعی مسکن در محلات شهر تهران

به صورت گسترده ای در مباحث توسعه همراه با واژه توسعه پایدار امروزه واژه پایداری اقتصادی، زیست محیطی و حتی اجتماعی به کار می رود. فرهنگ دهخدا پایداری را به معنای بادوام و ماندنی آورده است. همچنین مفهوم پایداری امروزه از نیازهای مردم و چگونگی توزیع منابع امروز و آینده ناشی می شود. شرط اساسی در نیل به پایداری محیطی، برقراری تعادل پویا میان نظام های مختلف محیط است. این شرط از دیدگاه عملی دستیابی هم زمان به پایداری نظام های بوم شناختی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی را فراهم می کند. معماری ایرانی، هنر شکل دهی به فضا بر اساس بوم گرایی، معنویت و هندسه است که از کهن ترین تمدن ها تا دوران اسلامی تکامل یافته است این معماری نه یک سبک، بلکه فلسفه ای پویا برای هماهنگی با اقلیم، طبیعت و نیازهای انسانی محسوب می شود که بر پایه ۵ اصل بنیادین ۱- مردمواری (مردمحوری) ۲- پیمون (ریاضی و هندسه) ۳- نیارش (سازه و مصالح) ۴- خودبسندگی (درونگرایی) و ۵- زیبایی شناسی نمادین استوار می باشد. در این مقاله ما به روش توصیفی تحلیلی بعد از بیان مفهوم و اصول پایداری اجتماعی، هشت ویژگی کلیدی اجتماعات پایدار و تدابیر طراحی موثر بر پایداری اجتماعی محلات شهر تهران به طور اجمالی ۵ اصل بنیادین معماری ایرانی را مورد بررسی قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

پایداری اجتماعی ، معماری ایرانی ، توسعه پایدار ، محلات شهر تهران