ارزیابی مدل ریاضی تعلق خاطر و بررسی عوامل موثر در افزایش بهره وری کارکنان شاغل در شهرداری تهران

تعلق سازمانی، به مثابه یک پیوند عاطفی و روانی عمیق، فراتر از تعهد صرف، فرد را با سازمان خود هم سو می سازد؛ به گونه ای که اهداف و ارزش های سازمانی را درونی کرده، به عضویت خود افتخار می کند و با خودانگیختگی و ترجیح منافع جمعی بر فردی، در راه اعتلای سازمان می کوشد. این مفهوم که ریشه در نگرش ها و علایق فردی دارد، بر اساس مدل اورلی و چتمن، از سه مولفه ی پذیرش (ناشی از پاداش های بیرونی)، تشخیص (بر اساس همبستگی گروهی) و درونی سازی (تطابق ارزش های فردی و سازمانی) شکل می گیرد. از سوی دیگر، هویت سازمانی به عنوان درک اعضا از ویژگی های محوری و متمایز سازمان، زمینه ساز احساس تعلق بوده و این احساس، با دو مولفه ی شناختی (آگاهی از عضویت) و عاطفی (غرور و تایید) در چارچوب نظریه هویت اجتماعی تقویت می شود. نقش فرهنگ سازمانی در این میان حیاتی است؛ چراکه فرهنگ توانمند با به اشتراک گذاری ارزش ها، علاوه بر تسهیل ارتباطات و تصمیم گیری، موجب درونی سازی باورها و افزایش دلبستگی کارکنان می شود، در حالی که فرهنگ ناهماهنگ می تواند به یک بدهی سازمانی تبدیل شود. در نهایت، مدل های تعلق خاطر نشان می دهند که ترکیبی از ویژگی های فردی (مانند سابقه و تخصص) و سازمانی (مانند ماهیت شغل، آموزش مستمر، انگیزش و تقویت ایمان)، همراه با به کارگیری گام های همدلی مانند گوش دادن، احترام و پذیرش مخالفان، می تواند اعتماد، مسئولیت پذیری و سلامت روانی را افزایش داده و ضمن کاهش هزینه های آموزشی و جابه جایی نیروی متخصص، بستری برای اثربخشی و بهبود عملکرد سازمانی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

تعلق و هویت سازمانی ، فرهنگ و تعهد سازمانی ، نظریه هویت اجتماعی ، اورلی و چتمن ، ویژگی های فردی و سازمانی