چهار طاقی ماه فرخان استهبان نماد شناسی کیهانی و نقش آن در تداوم معماری ساسانی به اسلامی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 93

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

ICCACS07_1208

تاریخ نمایه سازی: 31 مرداد 1405

چکیده مقاله:

امپراتوری ساسانی (۲۲۴-۶۵۱ م) به عنوان آخرین سلسله پیش از اسلام در ایران دوره ای از شکوفایی فرهنگی و هنری را رقم زد که معماری آن با تاکید بر نمادهای کیهانی و مذهبی برجسته است. این امپراتوری، که قلمرویی وسیع از شرق تا غرب را در بر می گرفت، بناهایی ساخت که نه تنها نماد قدرت شاهانه بودند بلکه بازتاب عمیق باورهای زرتشتی بودند. در این مقاله پس از نگاهی به تاریخی و ویژگی های کلی معماری ساسانی بر چهارطاقی به عنوان هسته مرکزی آتشکده ها نگاه دقیقی می اندازیم. چهارطاقی سازه ای است که نماد چهار عنصر طبیعی، چهار جهت کیهانی و وحدت الهی را در خود جای داده بود. چهارطاقی ماه فرخان آتشکده (بهرام) در استهبان فارس به عنوان مطالعه موردی، مورد تحلیل دقیق قرار می گیرد. تاریخچه آن به قرن چهارم میلادی بازمی گردد، جایی که به عنوان آتشکده ای محلی برای نگهداری آتش مقدس جنگجویان عمل می کرد. مشخصات معماری آن شامل پلان مربعی با اضلاع حدود ۱۰ متر، طاق های ضربی، نوک تیز، فیلپوش های ساده و گنبد هلالی با روزنه مرکزی نشان دهنده مهندسی پیشرفته ساسانی است که تعادل میان سادگی و نمادگرایی را حفظ کرده است. این بنا با نمونه های هم دوره مانند چهارطاقی نیاسر (کاشان)، آتشکده آذرگشنسب تخت (سلیمان) و کاخ اردشیر (فیروزآباد) مقایسه می شود تا تنوع جغرافیایی و عملکردی چهارطاقی ها برجسته شود؛ برای مثال در حالی که نیاسر بر مقیاس بزرگ تر و استحکام خارجی تمرکز دارد، ماه فرخان بر تزئینات داخلی و نقش محلی تاکید می کند. علاوه بر این تاثیر این معماری بر دوران اسلامی بررسی می شود، جایی که الگوی چهارطاقی در مساجد چهار ایوانی مانند مسجد جامع اصفهان تداوم یافت و نشان دهنده انتقال دانش معماری از پیشا اسلامی به اسلامی است. روش تحقیق بر پایه منابع تاریخی باستان شناختی و مقالات علمی معتبر استوار است، با تاکید بر ترکیب یافته های میدانی و تحلیل های نظری. یافته ها حاکی از آن است که چهارطاقی ها نه تنها ابزار مذهبی بودند بلکه پلی فرهنگی میان دوران باستان و اسلامی به شمار می روند. نتیجه گیری بر اهمیت حفاظت از این میراث تاکید دارد، زیرا تهدیدهایی مانند فرسایش ناشی از کشاورزی و عدم مرمت بقایشان را به خطر انداخته. پیشنهاد می شود تحقیقات آینده بر کاوش های باستان شناختی بیشتر و استفاده از فناوری های نوین مانند اسکن سه بعدی تمرکز کند تا جزئیات پنهان این بناها آشکار شود.

نویسندگان

سحر سعید خانلو

مقطع کارشناسی معماری دانشگاه آزاد واحد ساوه

مطهری تبار

مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه