تحلیل سیاستهای مدیریت زمین و مسکن پایدار در شهرهای کوچک کوهستانی؛ مطالعه موردی شهر کیاسر

زمینه و هدف: مدیریت زمین در شهرهای کوچک، کوهستانی عرصه ی تعارض میان ضوابط کالبدی «صلب» و زیست پذیری محلی است. در شهر کیاسر علیرغم پتانسیل های اکولوژیک، اعمال مقررات سختگیرانه طرح جامع با ایجاد قفل شدگی کالبدی به برآورد کاهش جمعیت دائمی به حدود ۲۵۰۰ نفر کمک کرده است. پژوهش حاضر با هدف آسیب شناسی این روند به سنجش شکاف میان سیاست های رسمی و نیازهای واقعی شهروندان می پردازد. روش شناسی: این پژوهش با رویکرد آمیخته و بهره گیری از مدل Meta-SWOT انجام شده است. داده ها از طریق پیمایش دلفی با مشارکت ۱۵ نفر از نخبگان مدیریت شهری و تطبیق با اسناد طرح جامع (۱۳۹۴) گردآوری و «شکاف استراتژیک میان اهمیت مولفه ها و عملکرد مدیریت شهری» محاسبه گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که اگرچه «حفظ جمعیت بومی» با امتیاز اهمیت ۹.۹ حیاتی ترین اولویت راهبردی شهر است، اما عمیق ترین شکاف مدیریتی با مقدار -۷.۷ (Gap) مربوط به «نوسازی بافت فرسوده ۱۸ هکتاری» است. تحلیل ها اثبات می کند که شهر دچار «قفل شدگی کالبدی» شده است؛ به طوری که ضوابط بازدارنده به ویژه حدنصاب تفکیک ۲۰۰ مترمربع مانع نوسازی قطعات ریزدانه شده و مهاجرت اجباری بومیان را در پی داشته است. نتیجه گیری: برون رفت از بحران نیازمند تغییر پارادایم به رویکرد اجتماع محور است؛ اصلاح ضوابط تجمیع در کمیسیون ماده ۵ و مجوز ساخت برای قطعات زیر ۱۰۰ متر می تواند قفل نوسازی را بشکند و تعادل جمعیتی را بازگرداند.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمین ، مدل Meta-SWOT ، قفل شدگی کالبدی ، بافت فرسوده ، مسکن پایدار ، شهر کیاسر