بررسی مروری ارتباط مدیریت منابع آبی و آمایش سرزمین

مدیریت منابع آبی و آمایش سرزمین دو بال جدانشدنی برای حرکت به سوی آینده ای روشن و پایدار هستند. آمایش سرزمین در حقیقت هنر چیدمان خردمندانه فعالیت ها، زیرساخت ها و جمعیت در پهنه جغرافیا بر اساس توانمندی های واقعی طبیعت است و از آنجا که آب حیاتی ترین رگ تپنده هر منطقه محسوب می شود، هرگونه تصمیم گیری برای استقرار صنایع بزرگ یا گسترش کشاورزی بدون توجه به ظرفیت های آبی مانند ساختن کاخی باشکوه روی شن های روان است که فرجامی جز فروپاشی نخواهد داشت. برقراری این پیوند هوشمندانه و راهبردی باعث می شود که از هدررفت سرمایه های ملی جلوگیری شده و توازنی پایدار میان نیازهای روزافزون انسان و توان بازسازی بوم سازگان برقرار گردد؛ به طوری که نه ریه ای از تشنگی بخشکد و نه چرخی از حرکت باز بماند. این نگاه جامع نگر تنها راه پاسداری از میراث کهن تمدن و تضمین شکوفایی برای آیندگان در سرزمین های کم آب است. با توجه به اهمیت این موضوع در این تحقیق به بررسی مروری ارتباط مدیریت منابع آبی و آمایش سرزمین پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع آبی ، آمایش سرزمین ، توسعه