بررسی شرایط اقلیم میانی در دو شهر تبریز و اردبیل و تاثیر آن بر ساختار کالبدی فضاهای نیمه باز در خانه های بومی

امروزه لزوم و اهمیت توجه به شرایط اقلیمی در معماری به عنوان عاملی موثر بر کیفیت محیطی بناها بر معماران پوشیده نیست. بررسی ویژگی های اقلیمی هر منطقه و شناخت مشکلات و امکانات آن ارائه راهکارهای معماری همساز با اقلیم را میسر می کند. در کشور ایران پهنه اقلیمی سرد به دلیل سختی ها و وسعت قابل توجه، آن نیازمند توجه ویژه ای در طراحی اقلیمی بناهاست. فضاهای نیمه باز از عناصر مهم معماری و موثر بر انتظام فضایی بناهای بومی در معماری ایران بوده است و الگوبرداری از راهکارهای طراحی اقلیمی این فضاها در معماری بومی و به کارگیری آن در طراحی مسکن معاصر، سبب ارتقاء کارایی این فضاها می شود. این مقاله با هدف بررسی تاثیر اقلیم میانی بر طراحی فضاهای نیمه باز در خانه های قاجاری اقلیم سرد به بررسی و مقایسه شرایط اقلیمی در دو شهر سردسیر اردبیل و تبریز پرداخته و تاثیر تفاوت های آن بر ساختار فضاهای نیمه باز را بررسی کرده است. به این منظور ابتدا مطالعه ای بر ویژگی های پهنه اقلیمی سرد و زیرپهنه های آن داشته و شرایط اقلیمی دو شهر را مقایسه کرده است. سپس ساختار کالبدی فضاهای نیمه باز در خانه های بومی دو شهر را با تفاوت های اقلیم میانی مطابقت داده است. نتایج پژوهش تفاوت های معناداری در ساختار کالبدی فضاهای نیمه باز را نشان می دهد که با تفاوت های اقلیمی دو شهر در مقیاس میانی مطابقت دارد.

کلیدواژه ها:

اقلیم ، سرد اقلیم ، فضای نیمه باز ، معماری بومی