مولفه های بکارگیری سبک معماری بیوفرمیک در طراحی بنای همساز با اقلیم در ایران

با گسترش بحران های زیست محیطی و نیاز روزافزون به طراحی پایدار، سبک معماری بیوفرمیک به عنوان رویکردی الهام گرفته از طبیعت جایگاه ویژه ای در معماری معاصر یافته است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی مولفه های کاربردی این سبک در طراحی بناهای همساز با اقلیم در ایران انجام شده است. این پژوهش از نوع کاربردی و با روش ترکیبی (تحلیلی-میدانی) انجام شد. در مرحله نخست با تحلیل منابع نظری و نمونه های طراحی، مولفه های بیوفرمیک استخراج شد؛ سپس با تحلیل اقلیم های چهارگانه ایران مصالح مناسب برای هر منطقه شناسایی گردید. نتایج پژوهش حاکی از آن است که فرم های طبیعی، تهویه و نور طبیعی، پوشش های سبز، سیستم های انرژی هوشمند و انتخاب مصالح سازگار با اقلیم، نقش کلیدی در ارتقاء پایداری و کارایی فرجی ساختمان ها ایفا می کنند. ترکیب این مولفه ها با مفاهیم خانه های صفر انرژی می تواند به کاهش مصرف انرژی، بهبود کیفیت زیستی و هماهنگی بیشتر با طبیعت منجر شود. در نهایت، ارائه چارچوبی اقلیم محور و بومی شده برای بهره گیری از سبک بیوفرمیک می تواند الگویی موثر برای آینده معماری پایدار ایران باشد.

کلیدواژه ها:

معماری ، بیوفرمیک ، طراحی پایدار ، اقلیم ، انرژی تجدیدپذیر ، خانه های صفر انرژی ، ایران