مدلسازی در تصمیم گیری گروهی در انتخاب روش اجرای پروژه های ساختمانی با استفاده از AHP و TOPSIS فازی

تصمیم گیری در پروژه های عمرانی به ویژه در انتخاب روش اجرای پروژه های ساختمانی، به دلیل ماهیت چند معیاره حضور همزمان عوامل کمی و کیفی و همچنین دخالت ذینفعان متعدد به یکی از پیچیده ترین و حساس ترین مسائل در حوزه مدیریت ساخت تبدیل شده است. در چنین شرایطی، اتخاذ تصمیمات غیر علمی و مبتنی بر قضاوت های فردی می تواند منجر به انتخاب گزینه هایی شود که از نظر اقتصادی زمانی و فنی بهینه نبوده و در نهایت باعث افزایش هزینه ها، تاخیر در اجرای پروژه و کاهش کیفیت نهایی سازه گردد. هدف از این پژوهش ارائه یک چارچوب تصمیم گیری گروهی به منظور انتخاب بهینه روش اجرای اسکلت ساختمان با استفاده از روش های تصمیم گیری چند معیاره می باشد. در این راسته معیارهایی نظیر هزینه اجرا، زمان ساخت، کیفیت، ریسک اجرایی و پایداری به عنوان شاخص های اصلی ارزیابی در نظر گرفته شدند. به منظور تعیین اهمیت نسبی این معیارها از روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و نظرات گروهی از خبرگان حوزه عمران استفاده گردید. سپس گزینه های اجرایی شامل سازه بتنی، فولادی و پیش ساخته با بهره گیری از روش TOPSIS فازی مورد ارزیابی و رتبه بندی قرار گرفتند. استفاده از منطق فازی در این پژوهش امکان لحاظ نمودن عدم قطعیت و ابهام موجود در قضاوت های انسانی را فراهم ساخته است. نتایج حاصل از تحلیل ها نشان داد که معیارهای هزینه و زمان بیشترین تاثیر را در فرآیند تصمیم گیری داشته و در میان گزینه های مورد بررسی سازه فولادی به عنوان گزینه برتر انتخاب گردید. در نهایت می توان بیان نمود که مدل پیشنهادی علاوه بر افزایش دقت تصمیم گیری قابلیت کاربرد در شرایط واقعی پروژه های عمرانی را داشته و می تواند به عنوان ابزاری موثر در بهبود مدیریت ساخت و کاهش ریسک های اجرایی، مالی و برنامه ریزی زمانی در پروژه های عمرانی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تصمیم گیری گروهی ، پروژه های عمرانی ، مدیریت ساخت ، TOPSIS ، AHP ، فازی ، روش اجرای ساختمان