ارزیابی مقاومت فشاری ملات خود تراز با الیاف پلیپروپیلین و سنگ دانه های سیلیسی

ملات خودتراز (Self-Leveling Mortar) که گاهی به آن کفپوش خودتراز یا رویه خودتراز نیز گفته می شود، یک نوع ملات پلیمری اصلاح شده است که به دلیل ویژگی های خاص خود می تواند به صورت خودکار و بدون نیاز به تسطیح دستی زیاد، سطحی بسیار صاف و هموار ایجاد کند. این ملات عمدتا برای آماده سازی زیرسازی های کف قبل از نصب پوشش های نهایی مانند پارکت، لمینت، سرامیک، موکت و کفپوش های پلیمری استفاده می شود. استفاده از ملات خودتراز شونده (SLM) در سیستم های پوشش کف در بخش ساخت و ساز اهمیت پیدا کرده است، زیرا این ملات در حالت تازه، افقی بودن و خودچسبی کامل را تضمین می کند و در شرایط سخت شده، مقاومت آن را تضمین می کند. این نوع سیستم با افزایش سرعت اجرای خدمات ساخت سریع طبقات متعدد و تولید سطوح افقی بزرگ برای فرآیندهای صنعتی به دنبال منطقی سازی و سیستماتیک شدن کار ساخت و ساز است. ترکیب بهینه چسباننده های هیدرولیکی، سنگدانه های ریز، افزودنی های معدنی، افزودنی های شیمیایی و آب فرمولاسیون ملاتی با سیالیت بالا، قابلیت پمپاژ و همگنی مقاومت در برابر جداشدگی در حالت تازه را فراهم می کند. این ملات ها همچنین در حالت سخت شده تفاوت هایی دارند که برای طراحی پوشش کف با مقاومت اولیه بیشتر، زمان گیرش سریع و پایداری حجمی خوب برجسته است. برخی مطالعات گزارش داده اند که انقباض ناشی از خشک شدن یکی از دلایل ظهور ترک ها در این نوع سیستم است زیرا وجود ذرات ریز اضافی در ترکیبات آن ها، تقاضای بیشتر برای آب را در صورت عدم استفاده از افزودنی شیمیایی ایجاد می کند و به دلیل از دست دادن آب، تغییر بیشتری در حجم اتفاق می افتد. در پژوهش مقدار مقاومت فشاری و کششی انواع تیپ های مختلف سیمان مورد ارزیابی قرار گرفته است. برای تمام سیمان های ارزیابی شده دستیابی به خودچسبی برای ملات هایی با سیالیت بالا، یکنواختی و عدم جداشدگی به تنظیم محتوای افزودنی های معدنی بستگی داشت که تعداد تنظیمات با افزودنی های معدنی در مخلوط های حاوی سیمان ریزتر نسبت به سیمان درشت تر کمتر بود. سیمان های درشت تر تمایل به تولید ملات های متراکم تر دارند که باید با سطوح بالاتر افزودنی های معدنی و شیمیایی اصلاح شوند. افزودنی های معدنی به خواص فیزیکی و مکانیکی ملات های خودتراز شونده و همچنین به چسبندگی و کاهش انقباض آن ها در مخلوط های حاوی تا ۲۵٪ متاکائولن و ۱۵٪ سیلیس کمک می کنند. نوع سیمان مستقیما با انتشار CO۲ در SLM مرتبط است. سیمان با محتوای کلینکر کمتر منجر به مخلوط هایی با کاهش CO۲ تا ۱۷۰ کیلوگرم در هر متر مکعب ماده می شود و ۳۴٪ انتشار کمتری دارد. این مزیت هنگام ارزیابی شاخص کربن (CI)، حدود ۸.۵ کیلوگرم CO۲/MPa برای SLM تولید شده با سیمان با کمترین محتوای کلینکر (CPI) و ۴.۱۱ کیلوگرم CO۲/MPa برای سیمان با بالاترین محتوای کلینکر CPI حفظ شد. برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای از مواد پایه سیمان لازم است مصرف سیمان کاهش یابد یا از سیمانی با محتوای کلینکر کمتر استفاده شود. سیمان بیشترین انتشار را دارد و استفاده از افزودنی ها و مواد افزودنی را ضروری می سازد. کاهش انتشار CO۲ در صنعت ساخت و ساز همچنین به حذف مواد زائد بستگی دارد که باید ضایعات را به حداقل رسانده و استفاده از مواد را با در نظر گرفتن جنبه های چرخه عمر به ویژه عمر مفید، بهینه کند. مطالعات آینده باید راه حل های حذف مواد زائد را برای مسائل آب و هوایی جهانی در نظر بگیرند تا به کربن زدایی در ساخت و ساز دست یابند.

کلیدواژه ها:

ملات خودتراز ، ملات خودتراز شونده ، سیمان ، مقاومت فشاری ، کاهش انتشار CO۲