عملکرد مدل سلسله مراتبی فازی در مکان یابی تغذیه مصنوعی آب های زیرزمینی (مطالعه موردی: دشت سعادت شهر-شهرستان پاسارگاد)

امروزه یکی از روش های مدیریت منابع آب که کاربرد وسیعی یافته است استفاده از روش تغذیه مصنوعی می باشد. معیارهای لازم و تاثیرگذار در انتخاب مکان مناسب تغذیه مصنوعی عبارتند از؛ زمین شناسی، شیب، ضخامت بخش غیر اشباع، کیفیت آب زیرزمینی، گرادیان هیدرولیکی، قابلیت انتقال، ضریب ذخیره، فاصله از منابع آب سطحی و کاربری اراضی. مناطق نامناسب از نظر نزدیکی به چاه ها، چشمه ها و قنات ها. تغذیه آب زیرزمینی اغلب اثرات مهمی روی گروه های مختلف مردم قشر کشاورز در نواحی مجاور و نیز در مناطق دور از محل تغذیه دارد. هدف از این تحقیق مکان یابی تغذیه مصنوعی آب های زیرزمینی دشت سعادت شهر شهرستان پاسارگاد با استفاده از مدل سلسله مراتبی فازی می باشد. در این تحقیق از روش کتابخانه ای استفاده می شود سپس با مراجعه به سازمان های ذیربط در سطح استان و شهرستان کلیه طرح های مطالعاتی صورت گرفته در زمینه اقلیم، منابع آب، زمین شناسی، سیل و... مورد بررسی قرار می گیرد. با تحلیل های صورت گرفته مکان یابی تغذیه مصنوعی آب های زیرزمینی دشت سعادت شهر شهرستان پاسارگاد انجام شد. مناسب ترین مکان جهت عملیات تغذیه مصنوعی از نظر شیب، شیب ۲ الی ۶ درصد، در معیار خاکشناسی خاک های آبرفتی غیرنمکی آبرفت های عهد حاضر کواترنری بهترین طبقه در معیار سنگ شناسی مقدار بیشتر پوشش گیاهی در سطح زمین پر معیار پوشش گیاهی از نظر معیار طبقات ارتفاعی جهت تغذیه مصنوعی طبقات ارتفاعی کمتر از ۵۰۰ متر، معیار تراکم زهکشی تراکم زهکشی بالاتر از ۹۰۰ km/km و در معیار کاربری اراضی اراضی مرتعی بهترین نوع کاربری اراضی برای عملیات تغذیه مصنوعی در منطقه مورد مطالعه است.

کلیدواژه ها:

تغذیه مصنوعی ، آب های زیرزمینی ، سلسله مراتبی فازی ، پاسارگاد