کاربرد مدل کریتیک در تحلیل ریسک ژئوتکنیکی و مدیریت ساختمانهای فرسوده شهری

رشد سریع شهرنشینی و فرسودگی زیرساخت های شهری به ویژه در بافت های قدیمی تهدیدی جدی برای ایمنی و پایداری محیط شهری محسوب می شود. شناسایی و اولویت بندی ریسک های ژئوتکنیکی و سازه ای در مدیریت ساختمان های فرسوده نیازمند بهره گیری از روش های علمی و مدل های تصمیم گیری چند معیاره است. در این پژوهش با هدف تحلیل ریسک ژئوتکنیکی و مدیریت ساختمان های فرسوده شهری از مدل کریتیک CRITIC به عنوان ابزاری کمی برای وزن دهی به شاخص ها استفاده شده است. ابتدا مجموعه ای از شاخص های موثر شامل ویژگی های ژئوتکنیکی خاک، کیفیت مصالح ساختمانی، عمر بنا، تراکم ساختمانی و شرایط محیطی در مقیاس محله ای در منطقه دو شهر تبریز استخراج گردید. سپس با به کارگیری مدل کریتیک اهمیت نسبی هر شاخص تعیین و نقشه پهنه بندی ریسک ساختمان های فرسوده تهیه شد. نتایج نشان می دهد که عوامل مرتبط با شرایط ژئوتکنیکی خاک و عمر بنا بیشترین تاثیر را در افزایش ریسک فرسودگی و احتمال وقوع آسیب های سازه ای دارند. بر این اساس مدیریت شهری می تواند با اولویت بندی مناطق پرخطر و برنامه ریزی بازآفرینی شهری گامی موثر در کاهش آسیب پذیری و ارتقای تاب آوری شهری بردارد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که مدل کریتیک می تواند ابزاری کارآمد برای پشتیبانی تصمیم گیری در حوزه عمران و مدیریت شهری به شمار آید.

کلیدواژه ها:

مدل کریتیک ، ریسک ژئوتکنیکی ، ساختمان های فرسوده ، مدیریت شهری ، تبریز