مدیریت ریسک های ناشی از تاخیرات در قراردادهای عمرانی با رویکرد BIM با محوریت شرایط عمومی پیمان

مدیریت تاخیرات و دعاوی در قراردادهای ساخت ایران همواره تحت تاثیر نقص داده های فنی و زمانی با چالش های حقوقی متعددی مواجه است. پژوهش حاضر با هدف کاهش این اختلافات چارچوب PRM-BIM را توسعه می دهد. در این تحقیق ابتدا ۲۰ ریسک کلیدی تاخیرات با استفاده از روش مرور نظام مند ادبیات شناسایی و در سه فاز شناسایی هوشمند ریسک، تحلیل دینامیک فضایی-زمانی و تحلیل تاخیرات به روش قضایی مدل سازی شدند که در این فازها به ترتیب از چارچوب های Spatiotemporal Design Healing و Forensic استفاده شد. به منظور ارزیابی کارآمدی، مدل شاخصی مبتنی بر حاصل ضرب قدرت ابزار (P) و نیاز اطلاعاتی پیمان (I) تدوین شد که در آن شاخص P نشان دهنده میزان موفقیت و کارآمدی چارچوب های به کارگرفته شده در شناسایی و مدیریت ریسک ها است که مقادیر آن بر اساس ارزیابی نویسنده آن مقاله تعیین شده است و شاخص I بیانگر درصدی از هر ماده پیمان است که چارچوب پیشنهادی می تواند به طور موثر بر آن اعمال شود که مقادیر آن از تحلیل محتوای ۵۴ ماده شرایط عمومی پیمان استخراج شد. نتایج نشان می دهد که چارچوب پیشنهادی، پتانسیل بهبود شفافیت و مدیریت ادعا را در ماده ۳۰ تغییر مدت (پیمان) تا ۹۰ درصد و در ماده ۳۲ نقص در نقشه ها تا ۹۵ درصد افزایش می دهد. این یافته ها بیانگر نقش موثر رویکردهای داده محور در کاهش اختلافات حقوقی ناشی از خلاهای اطلاعاتی در پروژه های عمرانی است.

کلیدواژه ها:

مدیریت ریسک پیشدستانه (PRM) ، مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM) ، تحلیل تاخیر به روش قضایی ، ماتریس انطباق