تدوین چارچوب مفهومی توسعه مزیت محور شهری فرا تحلیل تجارب و ارائه الگوی تصمیم گیری راهبردی در شهرداری

توسعه شهری معاصر با چالشهای متعددی از جمله رشد بی برنامه، نابرابری های منطقه ای و اتلاف منابع روبه رو است. پژوهش حاضر با هدف تدوین چارچوبی مفهومی برای اتخاذ تصمیمات و اقدامات توسعه ای و عمرانی شهر مبتنی بر قابلیت ها و مزیت های شناسایی شده شهر انجام شده است. روش شناسی پژوهش مبتنی بر فراتحلیل کیفی و مرور سیستماتیک ۸۲ منبع علمی معتبر داخلی و خارجی در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۶ است. یافته ها نشان می دهد که مدل های غالب برنامه ریزی شهری در ایران طرح های جامع و تفصیلی فاقد رویکرد مزیت محور هستند و عمدتا بر ابعاد کالبدی متمرکزند. در مقابل، رویکردهایی چون استراتژی توسعه شهری (CDS)، رشد هوشمند و برنامه ریزی مبتنی بر مزیت، رقابتی و کارآمدی بیشتری در هماهنگ سازی توسعه با قابلیت های بومی داشته اند. مقاله با ارائه الگوی هفت مرحله ای شناسایی، ارزش گذاری، اولویت بندی، تصمیم سازی، اجرا، پایش، بازخورد به عنوان سهم نظری اصلی، خود به دنبال پر کردن شکاف میان نظریه و عمل در برنامه ریزی شهری ایران است.

کلیدواژه ها:

توسعه مزیت محور شهری ، قابلیت های شهر ، مزیت نسبی ، استراتژی توسعه شهری (CDS) ، برنامه ریزی راهبردی ، حکمروایی خوب شهری