مدل بهینه سازی پرتفولیو میانگین ارزش در معرض ریسک شرطی (CVaR) استوار با رویکرد عدم قطعیت بودجه ای مطالعه موردی: ۱۰ رمزارز برتر

علی رغم رشد گسترده دارایی های دیجیتال و جذب سرمایه گذاران نهادی به دلیل ماهیت پرریسک بازار رمزارزها و نوسانات شدید آنها، مدل های سنتی انتخاب پرتفولیو و به طور خاص مدل میانگین واریانس در امر مدیریت ریسک این دارایی ها با چالشی جدی مواجه اند. مدل میانگین واریانس با اتکا بر مفروضاتی همچون نرمال بودن توزیع بازدهی و تخمین دقیق پارامترهای ورودی، ویژگی های ساختاری رمزارزها را نادیده گرفته و همین موضوع موجب عملکرد ضعیف آن در داده های واقعی می شود. با هدف رفع این محدودیت ها، این پژوهش مدل بهینه سازی پرتفولیو میانگین CVaR استوار را با به کارگیری مجموعه عدم قطعیت بودجه ای معرفی می کند. این رویکرد ضمن ایمن سازی عملکرد پرتفولیو در برابر خطای تخمین و عدم قطعیت پارامترها، ریسک های دنباله ای (حدی) ناشی از عدم نرمال بودن و چولگی بالای توزیع داده ها را نیز به طور موثری کنترل و مدیریت می کند. نتایج حاصل از حل مدل نشان می دهد که پرتفولیوهای استوار با بودجه عدم قطعیت پایین در حفظ ارزش پرتفولیو ناکام بوده و عملکردی مشابه با مدل هم وزن شامل بازدهی و سنجه های عملکردی منفی و حداکثر افت سرمایه بالا دارند. از سوی دیگر، پرتفولیوهای با استواری بالا به طور معناداری از مدل های معیار و مقایسه ای (بنچمارک ها) عملکرد بهتری داشته و با دستیابی به نتایجی همچون کمترین میزان افت سرمایه (۱۷.۸۶ در برابر ۳۶.۱۷ برای مدل هم وزن) و شاخص های بازدهی تعدیل شده با ریسک بالا (نسبت شارپ ۶۴ و نسبت سورتینو) کارآمدی مدل میانگین CVaR استوار را نشان می دهند.

کلیدواژه ها:

بهینه سازی ، پرتفولیو بهینه سازی استوار ، عدم قطعیت بودجه ای ، ارزش در معرض ریسک شرطی (CVaR) ، رمزارز