تبیین نقش فرسودگی شغلی در بروز پدیده استعفای خاموش

پدیده استعفای خاموش به عنوان یکی از مهمترین چالش های نوظهور در حوزه مدیریت منابع انسانی بیانگر کناره گیری آرام و تدریجی کارکنان از درگیری فعال در کار است؛ رفتاری که در آن فرد بدون ترک رسمی، خدمت صرفا حداقل وظایف خود را انجام می دهد. از سوی دیگر، فرسودگی شغلی یکی از عوامل کلیدی است که می تواند بستر شکل گیری این نوع کناره گیری پنهان را فراهم سازد. هدف از این پژوهش بررسی و تبیین نقش فرسودگی شغلی در بروز رفتارهای استعفای خاموش از طریق مرور ادبیات نظری، شناسایی پیشایندها و پیامدهای مرتبط با این دو پدیده و تحلیل یافته های پژوهش های پیشین است. نتایج نشان می دهد که فرسودگی شغلی با مولفه هایی همچون خستگی عاطفی، بدبینی شغلی و کاهش کارآمدی حرفه ای، احتمال بروز رفتارهایی مانند کم کاری هدفمند، کناره گیری عاطفی و کاهش مشارکت سازمانی را افزایش می دهد. همچنین یافته ها نشان می دهد که عواملی نظیر نبود حمایت سازمانی، تعارض کار و زندگی، فرهنگ سازمانی سمی و عدم قدردانی، نقش تقویتی در تبدیل فرسودگی شغلی به استعفای خاموش ایفا می کنند. این نتایج می تواند برای مدیران سازمان ها در طراحی راهبردهای پیشگیرانه و مدیریت منابع انسانی اثربخش راهگشا باشد.

کلیدواژه ها:

استعفای خاموش ، فرسودگی شغلی ، کناره گیری سازمانی ، خستگی عاطفی ، مدیریت منابع انسانی