آموزش به کودکان ابتدایی با استفاده از بازی با توجه به شخصیت هر یک از آنها

این مقاله با هدف تبیین نقش بازی به عنوان پلی ارتباطی بین تیپ های شخصیتی کودکان و سبک های یادگیری آنان نگاشته شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی با تمرکز بر نظریه های روانشناسی رشد پیاژه و ویگوتسکی و همچنین مدل تیپ شناسی مایرز-بریگز است. یافته ها نشان می دهد که درک چهار بعد شخصیتی (برون گرایی-درون گرایی، حسی-شهودی، منطقی-احساسی، قضاوتی-ادراکی) به معلمان امکان می دهد بازی های آموزشی را به گونه ای طراحی کنند که همزمان نیازهای کودکان با ترجیحات متضاد را پوشش دهد. برای نمونه بازی می تواند هم فضای تعامل اجتماعی برای برون گراها و هم گوشه های آرام برای درون گراها فراهم آورد یا هم داده های عینی برای حسی ها و هم زمینه خیال پردازی برای شهودی ها ایجاد نماید. دستاورد اصلی این پژوهش ارائه یک چارچوب عملی برای طراحی بازی های شخصیت محور و تبدیل کلاس به محیطی فراگیر است که در آن هر فرد می تواند مسیر آموزشی با توجه به تیپ خود با هدف یادگیری باشد.

کلیدواژه ها:

تیپ های شخصیتی ، روانشناسی ، یادگیری ، بازی آموزشی ، بازی ، یادگیری ، سبک های یادگیری