گذار از RICE به PEACE & LOVE: یک مرور انتقادی بر تحول رویکردهای مبتنی بر شواهد در مدیریت حاد آسیب های بافت نرم

آسیب های حاد بافت نرم از جمله پیچ خوردگی ها، کشیدگی ها و کوفتگی ها از شایع ترین مشکلات اسکلتی عضلانی در ورزش و زندگی روزمره هستند و کیفیت مدیریت اولیه آن ها مستقیما بر سرعت بهبودی و عملکرد بلندمدت اثر می گذارد. پروتکل کلاسیک RICE که بیش از نیم قرن استاندارد مراقبت بود، به دلیل محدودیت در حمایت از فرایندهای طبیعی ترمیم و نتایج بلندمدت، به تدریج جای خود را به چارچوب های پیشرفته تر PRICE، POLICE و به ویژه PEACE & LOVE داده است.این مرور روایتی انتقادی با جستجوی سیستماتیک در پایگاه های PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar و غربالگری مقالات داوری شده انگلیسی منتشرشده در بازه ۲۰۰۵–۲۰۲۵ انجام شد. تمرکز بر مطالعات مرتبط با مدیریت حاد آسیب های بافت نرم در انسان بود و مطالعات مزمن، گزارش های موردی و منابع غیرانگلیسی کنار گذاشته شدند.نتایج نشان داد که رویکرد PEACE & LOVE با تاکید بر حفاظت کوتاه مدت، اجتناب از داروهای ضدالتهاب غیرضروری، آموزش موثر بیمار، بارگذاری زودهنگام و کنترل شده، افزایش جریان خون و تمرینات هدفمند همراه با توجه به عوامل روانی و خوش بینی، در بهبود دامنه حرکتی، کاهش زمان بازگشت به فعالیت و رضایت بیمار به طور معناداری برتر از پروتکل های سنتی عمل می کند. شواهد مکانوبیولوژیکی نیز تایید می کنند که بی حرکتی طولانی و مهار بیش ازحد التهاب می تواند ترمیم بافت را به تاخیر بیندازد.با این حال، کمبود کارآزمایی های تصادفی کنترل شده بزرگ، نبود داده های بلندمدت، ناهمگونی روش شناختی و بررسی محدود جنبه های روانی اجتماعی از محدودیت های اصلی ادبیات موجود به شمار می روند.در نهایت، چارچوب PEACE & LOVE در حال حاضر جامع ترین رویکرد مبتنی بر شواهد برای مدیریت اولیه آسیب های حاد بافت نرم است و توصیه می شود به عنوان استاندارد جدید بالینی جایگزین RICE گردد. با این وجود، برای اثبات برتری قطعی و تدوین راهنماهای دقیق تر، انجام مطالعات تصادفی چندمرکزی، طولی با ارزیابی همزمان پیامدهای جسمانی، عملکردی و روانی اجتماعی ضروری است.