رابطه عزت نفس و سلامت عمومی با تحلیل رفتگی شغلی معلمان تربیت بدنی شهر شیراز

تحلیل رفتگی شغلی به عنوان یکی از چالش های مهم در مشاغل آموزشی می تواند بر عملکرد حرفه ای و سلامت روانی معلمان تاثیر قابل توجهی بگذارد. در این میان، عواملی مانند عزت نفس و سلامت عمومی نقش مهمی در کاهش یا تشدید فرسودگی شغلی ایفا می کنند. بررسی رابطه این متغیرها در میان معلمان تربیت بدنی شهر شیراز می تواند به شناخت بهتر عوامل موثر بر بهبود کیفیت زندگی شغلی آنان کمک کند. لذا هدف از پژوهش حاضر تعیین ارتباط عزت نفس و سلامت عمومی با تحلیل رفتگی شغلی معلمان تربیت بدنی شهر شیراز بود. جامعه آماری کلیه معلمان تربیت بدنی شهرستان شیراز به تعداد ۲۵۵ نفر در سال تحصیلی ۱۳۹۳-۱۳۹۲ بودند که تعداد ۱۵۱ نفر به شیوه داوطلبانه و به صورت در دسترس و با استفاده از جدول تعیین حجم نمونه گرجسی و مورگان (۱۹۷۰) به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های سلامت عمومی، تحلیل رفتگی شغلی و عزت نفس استفاده شد. به منظور بررسی فرضیه های پژوهش از تکنیک آماری همبستگی پیرسون و جهت پیش بینی متغیرها از تحلیل رگرسیون چندمتغیری استفاده گردید. معنی دار بودن آزمون های آماری در صورتی پذیرفته می شد که ۰.۰۵≥P باشد. نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین متغیر عزت نفس عمومی، عزت نفس خود و عزت نفس اجتماعی و همه ابعاد تحلیل رفتگی شغلی ارتباط معکوس و معنی داری وجود داشت. بین خرده مقیاس عزت نفس خانوادگی و تحلیل رفتگی کلی و نیز عزت نفس تحصیلی و تحلیل رفتگی عاطفی ارتباط معکوس و معناداری وجود داشت. همچنین بین متغیر سلامت عمومی و ابعاد تحلیل رفتگی شغلی، به جز تهی شدن از ویژگی های شخصی ارتباط معکوس و معنی داری وجود داشت. بین متغیر اضطراب و اختلال خواب و همه ابعاد تحلیل رفتگی شغلی ارتباط مستقیم و معنی داری وجود داشت و نیز بین خرده مقیاس کارکرد اجتماعی و احساس شایستگی ارتباط مستقیم و معناداری وجود داشت. بین خرده مقیاس افسردگی و مقیاس های تحلیل رفتگی شغلی و تحلیل رفتگی عاطفی نیز ارتباط مستقیم و معناداری وجود داشت. نتایج رگرسیون چندمتغیری بیان کرد که عزت نفس و سلامت روانی می تواند تحلیل رفتگی شغلی را پیش بینی نماید.

کلیدواژه ها:

عزت نفس ، سلامت عمومی ، تحلیل رفتگی شغلی ، معلمان تربیت بدنی