تاثیر دو نوع تمرین نوروفیدبک و سوجوک بر عملکرد مهارت پرتاب دارت دانشجویان پسر رشته تربیت بدنی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 19

فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NRSSPE10_354

تاریخ نمایه سازی: 29 مرداد 1405

چکیده مقاله:

شناسایی فعالیت های اثرگذار بر یادگیری حرکتی و نحوه اجرای مهارت های حرکتی، حجم عمده ای از پژوهش های حیطه یادگیری حرکتی را به خود اختصاص داده است. در همین راستا هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرینات نوروفیدبک و سوجوک بر عملکرد مهارت پرتاب دارت دانشجویان پسر تربیت بدنی می باشد. تحقیق حاضر شبه آزمایشی به صورت پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل و از نوع کاربردی بود. جامعه آماری تحقیق حاضر شامل تمام دانشجویان پسر رشته تربیت بدنی شهر اصفهان با دامنه سنی ۱۸ تا ۲۵ سال بود که به صورت در دسترس، تعداد ۴۰ نفر نمونه به عنوان آزمودنی از دانشجویان پسر تربیت بدنی دانشگاه آزاد اسلامی شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۴ انتخاب شدند. نمونه ها به روش تصادفی در ۴ گروه مساوی ۱۰ نفری تقسیم شدند (گروه اول تمرینات نوروفیدبک و دارت n=۱۰، گروه دوم تمرینات سوجوک و دارت n=۱۰، گروه سوم تمرینات ترکیبی نوروفیدبک و سوجوک به همراه دارت n=۱۰، گروه چهارم به عنوان گروه کنترل فقط تمرینات دارت n=۱۰). نمونه ها به روش تصادفی در ۴ گروه مساوی ۱۰ نفری تقسیم شدند. برای اندازه گیری متغیرهای تحقیق، امتیازات کسب شده توسط ۴ گروه قبل و بعد از تمرینات جمع آوری و مقایسه شد. داده های پژوهش با روش تحلیل کواریانس و با استفاده از نرم افزار آماری SPSS۲۷ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که روش تمرینات نوروفیدبک و ترکیبی بر افزایش عملکرد مهارت پرتاب دارت اثربخش بوده اند اما تمرینات سوجوک تاثیر معنی داری نداشته است. همچنین نتایج نشان داد که تمرینات ترکیبی از هر دو روش نوروفیدبک و سوجوک به تنهایی در افزایش عملکرد مهارت پرتاب دارت در دانشجویان پسر اثربخش تر بوده است و همچنین اثربخشی تمرینات نوروفیدبک نیز بیشتر از تمرینات سوجوک بوده است. بطور کلی یافته های پژوهش حاضر نشان می دهد که مداخلات مبتنی بر تنظیم فعالیت مغزی و فرآیندهای شناختی نقش تعیین کننده تری در بهبود مهارت های هدف گیری نسبت به مداخلات صرفا جسمانی یا انرژی محور دارند. در این چارچوب، نوروفیدبک به عنوان روشی مبتنی بر بازخورد عصبی، امکان بهینه سازی عملکرد شبکه های مغزی مرتبط با توجه و کنترل اجرایی را فراهم می کند. در مقابل، سوجوک عمدتا از طریق ایجاد تعادل در سیستم عصبی خودمختار و کاهش تنش های جسمانی عمل می کند که ممکن است به تنهایی برای بهبود مهارت های پیچیده شناختی-حرکتی کافی نباشد.

کلیدواژه ها:

نوروفیدبک ، سوجوک ، عملکرد مهارت پرتاب دارت ، دانشجویان پسر رشته تربیت بدنی

نویسندگان

مرتضی کشاورز

گروه روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم انسانی و روانشناسی، موسسه آموزش عالی و غیرانتفاعی المهدی مهر اصفهان

صابر رضانژاد

گروه فیزیولوژی و تغذیه ورزشی، دانشکده علوم انسانی و روانشناسی، موسسه آموزش عالی و غیرانتفاعی المهدی مهر اصفهان

فریده شهبازی

گروه روانشناسی عمومی، دانشکده علوم انسانی و روانشناسی، موسسه آموزش عالی و غیرانتفاعی المهدی مهر اصفهان

سمیه طهماسبی

گروه روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم انسانی و روانشناسی، موسسه آموزش عالی و غیرانتفاعی المهدی مهر اصفهان