تاثیر بازی های ویدئویی فعال بر خودکارآمدی ورزشی دانش آموزان: رویکرد بازی های واقعیت های مجازی

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر مطالعه تاثیر بازی های ویدئویی فعال بر خودکارآمدی ورزشی دانش آموزان بود. روش کار: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی بود و همچنین با توجه به نوع پژوهش در دسته پژوهش های کاربردی قرار می گیرد. جامعه شرکت کننده در این پژوهش کلیه دانش آموزان شهرستان بوکان به تعداد ۱۷۵۰ نفر در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ مشغول تحصیل بودند را شامل شد. برای انتخاب نمونه از روش نمونه های در دسترس استفاده شد و پس از انجام پیش آزمون با استفاده از چک لیستی که بر مبنای پرسشنامه خودکارآمدی ورزشی شرر و همکاران (۱۹۸۲) تهیه شده بود ۲۰ دانش آموز انتخاب شده و به صورت تصادفی ساده در ۲ گروه ۱۰ نفری (تجربی و کنترل) تقسیم شدند. گروه تجربی مداخلات بازی های ویدئویی فعال را به مدت دو ماه اجرا کردند در حالیکه گروه کنترل تمرین استاندارد شده و خاصی نداشت. بحث: بعد از آنکه نمونه های پژوهش با استفاده از پرسشنامه خودکارآمدی ورزشی همگن شدند، نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد بین میانگین باقیمانده نمرات اضطراب اجتماعی آزمودنی ها بر حسب عضویت گروهی تفاوت معنی داری وجود دارد (P=۰/۰۰۱). نتیجه گیری: می توان با طراحی بازی های واقعیت های مجازی (برای مثال، ایکس باکس کینکت) و غنی سازی محیط آموزشی، فرصت رشد مشارکت در ورزش را براساس خودکارآمدی از فعالیت گسترش داد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، بازی های ویدئویی فعال ، واقعیت های مجازی