مقایسه اثر مکمل سیترولین مالات در افراد تمرین کرده و تمرین نکرده بر عملکرد و پاسخ قلبی–عروقی

مقدمه: سیترولین مالات به عنوان یکی از مکمل های ارگوژنیک پرکاربرد در فیزیولوژی ورزش شناخته می شود که از طریق افزایش تولید نیتریک اکسید، بهبود خون رسانی عضلانی و کاهش تجمع متابولیت های خستگی زا می تواند عملکرد ورزشی را ارتقا دهد. با این حال، پاسخ فیزیولوژیک به این مکمل ممکن است بین افراد تمرین کرده و تمرین نکرده متفاوت باشد. هدف: هدف این مقاله، بررسی و مقایسه اثرات مکمل سیترولین مالات بر عملکرد تمرینی، خستگی عضلانی و پاسخ های قلبی–عروقی در افراد تمرین کرده و تمرین نکرده بود. روش شناسی: مطالعه حاضر بر اساس مرور مقالات منتشرشده در پایگاه های pubmed.ncbi.nlm.nih.gov، scopus.com و webofscience.com بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۶ انجام شد. مطالعات مرتبط با سیترولین مالات، تمرین مقاومتی، پاسخ قلبی–عروقی و وضعیت تمرینی شرکت کنندگان بررسی شدند. یافته ها و نتیجه گیری: نتایج نشان داد که سیترولین مالات در هر دو گروه موجب بهبود تحمل تمرین و کاهش خستگی می شود، اما شدت پاسخ در افراد تمرین نکرده بیشتر است. افراد تمرین کرده به دلیل سازگاری های قلبی–عروقی و متابولیکی پیشرفته، پاسخ محدودتری به افزایش نیتریک اکسید و خون رسانی نشان می دهند. در مقابل، در افراد تمرین نکرده بهبود قابل توجهی در جریان خون، کاهش ضربان قلب نسبی و افزایش تحمل تمرین مشاهده شد. در مجموع، اثربخشی سیترولین مالات وابسته به وضعیت تمرینی، ظرفیت هوازی و سازگاری های عروقی–عضلانی است.

کلیدواژه ها:

سیترولین مالات ، تمرین مقاومتی ، پاسخ قلبی–عروقی ، خستگی عضلانی ، نیتریک اکسید