تاثیر تمرینات مقاومتی و پیلاتس اصلاحی بر عملکرد حرکتی، تعادل و تثبیت ضایعات مغزی در بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس: یک گزارش موردی چهار ساله
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 16
فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NRSSPE10_325
تاریخ نمایه سازی: 29 مرداد 1405
چکیده مقاله:
مولتیپل اسکلروزیس (MS) یک بیماری التهابی مزمن عصبی است که بر سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) تاثیر می گذارد و منجر به تخریب میالین و بروز ضایعات دمیلینه می شود. این بیماری معمولا باعث بروز علائمی مانند ضعف عضلانی، مشکلات تعادل، خستگی مفرط و اختلالات حسی می شود که کیفیت زندگی بیماران را به شدت کاهش می دهد. علیرغم پیشرفت های دارویی، کنترل علائم و بهبود عملکرد حرکتی در بیماران MS همچنان یک چالش اساسی است. مطالعات اخیر نشان داده اند که فعالیت بدنی منظم، به ویژه تمرینات مقاومتی و پیلاتس اصلاحی، می تواند اثرات مثبت قابل توجهی بر عملکرد حرکتی، تعادل و کاهش خستگی در این بیماران داشته باشد. همچنین، ورزش منظم ممکن است از طریق افزایش عوامل نوروتروفیک مانند BDNF به ترمیم و تثبیت ضایعات دمیلینه کمک کند. با این حال، مطالعات موردی طولی که به بررسی تغییرات بالینی، تصویربرداری مغزی و اثرات طولانی مدت تمرینات ورزشی در بیماران MS بپردازند، محدود هستند. هدف این مطالعه، گزارش تاثیر تمرینات مقاومتی و پیلاتس اصلاحی بر عملکرد حرکتی، تعادل و تثبیت ضایعات مغزی در یک بیمار مبتلا به MS در طول چهار سال است. روش کار شرح مورد: بیمار خانم ۴۳ ساله مبتلا به MS با سابقه شروع علائم در اواخر سال ۱۳۹۹ شامل سرگیجه، بی حسی، سردی اندام ها و ضعف حرکتی گزارش شده است. تشخیص بر اساس معیارهای بالینی و MRI تایید شد. تصویربرداری: MRI مغز و نخاع قبل (سال های ۱۴۰۰–۱۴۰۱) و بعد (سال ۱۴۰۴) از بیمار گرفته شد که نشان دهنده وجود ضایعات دمیلینه متعدد در مناطق مختلف مغز، از جمله کورتکس، تنه کالوزوم و ساقه مغز بود. MRI های بعدی تثبیت ضایعات و عدم مشاهده ضایعات جدید را نشان دادند. برنامه ورزشی: سال اول و دوم: تمرینات پیلاتس اصلاحی ۱ ساعت، ۳ روز در هفته، با تمرکز بر تقویت تعادل و پایداری عضلانی سال سوم و چهارم: تمرینات مقاومتی با وزنه های سبک و دستگاه (تمرین تک عضله) به صورت روزانه به جز جمعه شدت تمرین به تدریج از ۴۰% تا ۷۰% حداکثر توان عضلانی افزایش یافت تحت نظارت متخصص فیزیولوژی ورزشی و فیزیوتراپی ارزیابی ها: عملکرد حرکتی (تایم راه رفتن بدون استراحت) تعادل (پایش عملکرد در صحنه های روزمره و تعداد زمین خوردن) میزان خستگی (مقیاس عددی ۰ تا ۱۰) تغییرات MRI وضعیت روانی و کیفیت زندگی بحث نتایج حاصله از این مطالعه موردی نشان داد که تمرینات منظم مقاومتی و پیلاتس اصلاحی تاثیر قابل توجهی بر بهبود عملکرد حرکتی و تعادل بیمار مبتلا به MS داشته است؛ بطوری که بیمار قادر بود تا ۲ ساعت پیاده روی بدون خستگی انجام دهد در حالی که در ابتدا تنها با استراحت های مکرر قادر به راه رفتن کوتاه بود. همچنین کاهش میزان زمین خوردن و افزایش تعادل موجب افزایش استقلال در انجام امور روزمره شده است. این یافته ها با نتایج مطالعات قبلی مطابقت دارد که نشان داده اند تمرینات هدفمند عضلانی و تعادلی در بیماران MS موجب بهبود پردازش حرکتی و واکنش های تعادلی می شوند. از طرف دیگر، مقایسه تصاویر MRI نشان دهنده تثبیت ضایعات دمیلینه و عدم ایجاد ضایعه جدیدی پس از چهار سال تمرین ورزشی منظم است. این نکته حائز اهمیت است که فعالیت ورزشی می تواند نقش بازدارنده بر روند پیشرفت دمیلینه شدن در MS داشته باشد که احتمالا با افزایش سطح عوامل رشد عصبی و بهبود بازسازی میلین مرتبط است. از لحاظ فیزیولوژی، تمرینات مقاومتی موجب افزایش قدرت عضلات و تقویت اتصالات عصبی–عضلانی می شود و پیلاتس اصلاحی با تقویت عضلات مرکزی بدن، به بهبود قوام تنه و افزایش ثبات وضعیت کمک می کند. این ترکیب موجب کاهش خستگی روزانه و بهبود کلی کیفیت زندگی شده است. همچنین، بهبود وضعیت روانی بیمار، افزایش انرژی و کاهش اضطراب نیز از دیگر اثرات مثبت ورزش منظم است که به افزایش انگیزه و استمرار برنامه درمانی کمک کرده است. یافته ها تاکید می کنند که برنامه های ورزشی هدفمند باید بخشی از درمان جامع بیماران MS باشد. نتیجه گیری این گزارش موردی چهار ساله نشان داد که تمرینات مقاومتی و پیلاتس اصلاحی می توانند به طور موثری عملکرد حرکتی و تعادل را در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس بهبود ببخشند و با تثبیت ضایعات مغزی، روند پیشرفت بیماری را کند کنند. این یافته ها اهمیت ترکیب ورزش درمانی به عنوان مکمل درمان دارویی در مدیریت MS را تاکید می کنند. مطالعات بیشتر با نمونه های بزرگ تر و طرح های تجربی دقیق تر برای تایید این نتایج و بررسی مکانیسم های زیربنایی توصیه می شود. با توجه به ماهیت مزمن و پیشرونده MS، برنامه های ورزشی طولانی مدت و پایدار می تواند نقش کلیدی در بهبود کیفیت زندگی بیماران داشته باشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محدثه رنجبر
دانش آموخته ی فیزیولوژی ورزشی، همدان، دانشگاه آزاد اسلامی همدان، ایران
جواد الماسی
استادیار گروه تربیت بدنی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران
حدیثه رنجبر
دانش آموخته ی فیزیولوژی ورزشی، همدان، دانشگاه آزاد اسلامی همدان، ایران
مریم سموات
دانش آموخته ی آموزش ابتدایی واحد ملایر، دانشگاه آزاد اسلامی ملایر، ایران