بررسی اثر تمرینات تناوبی شدید (HIIT) و مکمل دهی نانوسلنیوم بر بیان آنزیم تیوردوکسین (TRX) در موش های مدل سرطان پستان نژاد BALB/c

زمینه و هدف: آنزیم تیوردوکسین (TRX) نقش کلیدی در سیستم های آنتی اکسیدانی ایفا می کند، اما بیان بیش از حد آن در سلول های سرطانی با مقاومت به درمان و بقای تومور مرتبط است و با پیشرفت بدخیمی در سرطان پستان، بیان آن به طور غیرطبیعی افزایش یافته و منجر به مقاومت در برابر آپوپتوز و تسهیل رگ زایی تومور می شود. هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثر ۴ هفته تمرین تناوبی شدید و مصرف مکمل نانوسلنیوم بر سطوح TRX در موش های مبتلا به سرطان پستان بود. روش شناسی: در این مطالعه تجربی، ۳۲ سر موش ماده بالب سی پس از القای سرطان پستان به طور تصادفی در ۴ گروه مساوی تقسیم شدند: ۱) کنترل تومور، ۲) تمرین تناوبی شدید، ۳) مکمل نانوسلنیوم و ۴) تمرین+مکمل. پروتکل تمرینی شامل ۴ هفته تمرین تناوبی شدید روی تردمیل بود. در انتهای دوره مداخله و خونگیری میزان TRX توسط تست الایزا اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه (ANOVA) و آزمون تعقیبی بنفرونی در سطح معناداری P≤۰.۰۵ تحلیل شدند یافته ها: نتایج نشان داد که بین گروه های مطالعه در میزان آنزیم TRX تفاوت معناداری وجود دارد (P=۰.۰۰۴). آزمون بنفرونی نشان داد که گروه های تمرین (P=۰.۰۲۴)، نانوسلنیوم (P=۰.۰۲۶) و ترکیب تمرین + نانوسلنیوم (P<<۰.۰۰۱) به طور معناداری سطوح TRX را نسبت به گروه کنترل کاهش دادند. همچنین گروه ترکیبی بیشترین میزان کاهش را نسبت به سایر گروه های مداخله نشان داد، هرچند تفاوت بین گروه تمرین و نانوسلنیوم معنادار نبود (P=۰.۹۸۴) نتیجه گیری: یافته های این پژوهش تایید می کند که تمرینات HIIT از طریق بهبود وضعیت هموستاز ردوکس و نانوسلنیوم بواسطه ویژگی های سیتوتوکسیک انتخابی بر سلول های سرطانی، هر دو قادر به سرکوب سیستم تیوردوکسین هستند. کاهش معنادار TRX در گروه های مداخله، نشان دهنده تضعیف سیستم دفاعی تومور در برابر استرس اکسیداتیو و افزایش احتمال مسیرهای مرگ سلولی است. نکته حائز اهمیت، مشاهده اثر هم افزایی (Synergistic Effect) در گروه ترکیبی است؛ به نظر می رسد ترکیب ورزش با نانوسلنیوم از طریق مسیرهای