تاثیر برنامه واقعیت مجازی بر تبحر حرکتی کودکان دارای اختلال نقص توجه و بیش فعالی

اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) علاوه بر مشکلات شناختی و رفتاری، با نقایص قابل توجهی در مهارت های حرکتی ظریف و درشت همراه است که کیفیت زندگی و مشارکت در فعالیت های روزمره و ورزشی کودکان را تحت تاثیر قرار می دهد. با وجود شواهد فزاینده درباره اثرات مثبت واقعیت مجازی بر یادگیری حرکتی در جمعیت های بالینی، مطالعه ای که به طور خاص تاثیر برنامه واقعیت مجازی را بر تبحر حرکتی کودکان دارای ADHD در ایران بررسی کرده باشد، نادر است. بنابراین مطالعه حاضر با هدف تاثیر شش هفته برنامه واقعیت مجازی بر تبحر حرکتی (مهارت های حرکتی درشت و ظریف) کودکان پسر دارای اختلال نقص توجه/بیش فعالی ۷ تا ۱۰ ساله شهر اصفهان انجام گرفت. در این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون، ۲۴ کودک پسر مبتلا به ADHD با دامنه سنی ۷ تا ۱۰ سال از مراکز درمانی و توانبخشی شهر اصفهان به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه واقعیت مجازی (۱۲ نفر) و کنترل (۱۲ نفر) قرار گرفتند. شرکت کنندگان در پیش آزمون، به اجرای آزمون تبحر حرکتی برونینکس-اوزرتسکی (فرم کوتاه) پرداختند. مرحله مداخله به مدت شش هفته، هر هفته سه جلسه ۲۰ دقیقه ای انجام گرفت که گروه واقعیت مجازی به تمرین با بازی های وی فیت (شامل مهارت های جابه جایی و دستکاری) پرداختند، در حالی که گروه کنترل به فعالیت های روزمره خود مشغول بودند. بلافاصله بعد از آخرین جلسه مداخله، پس آزمون انجام گرفت. داده ها با استفاده از آزمون کوواریانس تحلیل شد. نتایج نشان داد که برنامه واقعیت مجازی باعث بهبود معنادار مهارت حرکتی درشت (۰۱/۰>P) و مهارت حرکتی ظریف (۰۱/۰>P) در کودکان دارای ADHD شد. براساس نتایج، برنامه واقعیت مجازی را می توان به عنوان یک روش مداخله ای موثر، جذاب و مبتنی بر بازخوردهای چندحسی در برنامه های بالینی و آموزشی برای بهبود تبحر حرکتی کودکان دارای اختلال نقص توجه/بیش فعالی مورد استفاده قرار داد.

کلیدواژه ها:

بازی ویدیویی فعال ، مهارت حرکتی درشت ، مهارت حرکتی ظریف ، ADHD ، کودکان