تاثیر راهبردهای روان شناختی در سطوح مختلف انگیختگی بر اجرای مهارت پرتاب دارت

هدف: هدف این تحقیق، بررسی تاثیر راهبردهای روان شناختی (ترکیب تصویرسازی و خودگویی مثبت) بر اجرای مهارت پرتاب دارت در سطوح انگیختگی عادی، پایین و بالا بود. روش ها: این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون-آزمون یادداری بر روی ۲۴ دانش آموز دختر راست دست ۱۶ تا ۱۸ ساله انجام شد. افراد به صورت در دسترس انتخاب و پس از همسان سازی در دو گروه تجربی (۱۲ نفر) و کنترل (۱۲ نفر) جایگزین شدند. گروه تجربی به مدت ۸ جلسه تمرین پرتاب دارت را به همراه گوش دادن به فایل صوتی راهبردهای روان شناختی انجام داد، در حالی که گروه کنترل تنها تمرین فیزیکی داشت. سطوح انگیختگی (عادی، پایین با موسیقی آرام، بالا با موسیقی محرک) در جلسات دستکاری شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شد. یافته ها: راهبردهای روان شناختی در سطوح انگیختگی عادی و بالا منجر به بهبود معنادار عملکرد پرتاب دارت در گروه تجربی شد. با این حال، در سطح انگیختگی پایین تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد. نتیجه گیری: به نظر می رسد کارایی راهبردهای روان شناختی تحت تاثیر سطح انگیختگی قرار دارد و این راهبردها زمانی بیشترین تاثیر را دارند که سطح انگیختگی فرد در حد بهینه یا بالا باشد. پیشنهاد می شود مربیان و روان شناسان ورزش به تعامل عوامل شناختی و هیجانی در طراحی برنامه های تمرینی توجه کنند.

کلیدواژه ها:

راهبردهای روان شناختی ، سطح انگیختگی ، روان شناسی ورزشی ، مهارت پرتاب دارت ، عملکرد حرکتی