مقایسه تعادل در سالمندان فعال و غیرفعال با توجه به سابقه افتادن

پژوهش حاضر با هدف مقایسه تعادل اندام تحتانی در سالمندان فعال و غیرفعال با توجه به سابقه افتادن انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی مقایسه ای و از نوع علی مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل سالمندان ۶۰ سال و بالاتر شهر مشهد بود که توانایی راه رفتن مستقل با یا بدون وسیله کمکی را داشتند. نمونه پژوهش شامل ۱۲۰ سالمند زن و مرد بود که به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند و بر اساس سطح فعالیت بدنی و سابقه افتادن در چهار گروه ۳۰ نفری شامل فعال دارای سابقه افتادن، فعال فاقد سابقه افتادن، غیرفعال دارای سابقه افتادن و غیرفعال فاقد سابقه افتادن قرار گرفتند. سطح فعالیت بدنی با پرسشنامه فعالیت بدنی سالمندان و سابقه افتادن با فرم خودگزارشی افتادن در ۱۲ ماه گذشته تعیین شد. تعادل اندام تحتانی با آزمون برخاستن و رفتن زمان دار اندازه گیری شد؛ در این آزمون، زمان کمتر نشان دهنده عملکرد بهتر بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل واریانس دوطرفه در سطح معناداری ۰.۰۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد اثر اصلی سطح فعالیت بدنی بر تعادل معنادار بود و سالمندان فعال زمان کمتری در آزمون ثبت کردند. همچنین اثر اصلی سابقه افتادن معنادار بود و سالمندان فاقد سابقه افتادن عملکرد بهتری نسبت به سالمندان دارای سابقه افتادن داشتند. اثر تعاملی سطح فعالیت بدنی و سابقه افتادن نیز بر تعادل معنادار بود. سالمندان فعال فاقد سابقه افتادن بهترین عملکرد و سالمندان غیرفعال دارای سابقه افتادن ضعیف ترین عملکرد را نشان دادند. تعادل اندام تحتانی سالمندان تحت تاثیر سطح فعالیت بدنی و سابقه افتادن قرار دارد. فعالیت بدنی منظم می تواند با وضعیت تعادلی بهتر همراه باشد، اما سابقه افتادن ممکن است این مزیت را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

سالمندان ، تعادل ، فعالیت بدنی ، سابقه افتادن ، آزمون برخاستن و رفتن زمان دار