مقایسه قدرت عملکردی اندام تحتانی در سالمندان فعال و غیرفعال با توجه به سابقه افتادن

پژوهش حاضر با هدف مقایسه قدرت عملکردی اندام تحتانی در سالمندان فعال و غیرفعال با توجه به سابقه افتادن انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی مقایسه ای و از نوع علی مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل سالمندان ۶۰ سال و بالاتر شهر مشهد بود. نمونه پژوهش شامل ۱۲۰ سالمند زن و مرد بود که به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند و بر اساس سطح فعالیت بدنی و سابقه افتادن در چهار گروه ۳۰ نفری شامل فعال دارای سابقه افتادن، فعال فاقد سابقه افتادن، غیرفعال دارای سابقه افتادن و غیرفعال فاقد سابقه افتادن قرار گرفتند. سطح فعالیت بدنی با پرسشنامه فعالیت بدنی سالمندان و سابقه افتادن با فرم خودگزارشی افتادن طی ۱۲ ماه گذشته تعیین شد. قدرت عملکردی اندام تحتانی با آزمون نشست و برخاست از صندلی در ۳۰ ثانیه اندازه گیری شد؛ در این آزمون، تعداد تکرار بیشتر نشان دهنده قدرت عملکردی بهتر بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل واریانس دوطرفه در سطح معناداری ۰.۰۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد اثر اصلی سطح فعالیت بدنی بر قدرت عملکردی اندام تحتانی معنادار بود و سالمندان فعال تعداد تکرار بیشتری نسبت به سالمندان غیرفعال داشتند. همچنین اثر اصلی سابقه افتادن معنادار بود و سالمندان فاقد سابقه افتادن نسبت به سالمندان دارای سابقه افتادن عملکرد بهتری نشان دادند. با این حال، اثر تعاملی سطح فعالیت بدنی و سابقه افتادن بر قدرت عملکردی اندام تحتانی معنادار نبود. فعالیت بدنی منظم و نداشتن سابقه افتادن با قدرت عملکردی بهتر اندام تحتانی در سالمندان همراه است. نتایج نشان می دهد سالمندان غیرفعال و دارای سابقه افتادن باید در اولویت برنامه های تقویتی و عملکردی قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

سالمندان ، قدرت عملکردی اندام تحتانی ، فعالیت بدنی ، سابقه افتادن ، آزمون نشست و برخاست از صندلی