نقش فعالیت بدنی در کاهش پیامدهای روانی و حرکتی ناشی از جنگ در سالمندان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش فعالیت بدنی در کاهش پیامدهای روانی و حرکتی ناشی از جنگ در سالمندان بود. با توجه به آن که تجربه جنگ می تواند به بروز مشکلاتی همچون افسردگی، اضطراب، استرس پس از سانحه و کاهش عملکرد حرکتی در سالمندان منجر شود، این مطالعه به دنبال تحلیل ارتباط بین سطح فعالیت بدنی و این پیامدها بود. روش پژوهش توصیفی–همبستگی و جامعه آماری شامل سالمندان ۶۰ سال و بالاتر با سابقه مواجهه با جنگ بود. نمونه ای ۱۲۰ نفره با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسشنامه بین المللی فعالیت بدنی (IPAQ)، مقیاس افسردگی سالمندان (GDS)، پرسشنامه اضطراب بک (BAI)، پرسشنامه PTSD (PCL ۵) و آزمون های حرکتی استاندارد مانند Berg، Chair Stand و Timed Up and Go بود. یافته ها نشان داد سطح فعالیت بدنی با افسردگی، اضطراب و علائم PTSD رابطه منفی معنادار و با تعادل، قدرت عضلانی و سرعت عملکرد حرکتی رابطه مثبت معنادار دارد. همچنین نتایج رگرسیون چندگانه بیانگر آن بود که فعالیت بدنی حتی پس از کنترل متغیرهای جمعیت شناختی، پیش بینی کننده مهم افسردگی و عملکرد حرکتی سالمندان است. این نتایج نشان می دهد فعالیت بدنی می تواند به عنوان یک مداخله کم هزینه و موثر در کاهش پیامدهای روانی و بهبود عملکرد حرکتی سالمندان آسیب دیده از جنگ به کار گرفته شود. بر همین اساس، توسعه برنامه های ورزشی متناسب با توانایی های سالمندان می تواند نقش موثری در ارتقای سلامت روانی و جسمانی این گروه ایفا کند.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، سالمندان ، پیامدهای روانی ، پیامدهای حرکتی ، جنگ ، افسردگی ، اضطراب ، PTSD