نقش گرایش های یادگیری فردی در سازگاری رفتار حرکتی در محیط های پویا

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش گرایش های یادگیری فردی در سازگاری رفتار حرکتی در محیط های پویا بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان رشته علوم ورزشی دانشگاه سمنان در مقطع ارشد در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از میان آن ها ۴۵ نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه گرایش های یادگیری و یک آزمون اجرای تکلیف حرکتی در شرایط متغیر محیطی به منظور سنجش سازگاری رفتار حرکتی استفاده شد. روایی ابزارها با نظر متخصصان تایید و پایایی پرسشنامه از طریق ضریب آلفای کرونباخ بررسی شد. داده های به دست آمده با استفاده از آمار توصیفی و آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون در نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین گرایش های یادگیری فردی و سازگاری رفتار حرکتی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که گرایش های یادگیری قادر است سازگاری رفتار حرکتی را به طور معناداری پیش بینی کند و حدود ۲۲ درصد از واریانس این متغیر را تبیین نماید این یافته ها نشان می دهد افرادی که دارای گرایش های یادگیری موثرتری هستند، در مواجهه با تغییرات محیطی توانایی بیشتری برای تنظیم و تطبیق پاسخ های حرکتی خود دارند. به طور کلی نتایج پژوهش تاکید می کند که تفاوت های فردی در گرایش های یادگیری می تواند نقش مهمی در سازگاری رفتار حرکتی ایفا کند. بنابراین توجه به این گرایش ها در طراحی برنامه های تمرینی و آموزشی می تواند به بهبود یادگیری مهارت های حرکتی و افزایش توانایی سازگاری در محیط های پویا کمک کند.

کلیدواژه ها:

گرایش های یادگیری ، رفتار حرکتی ، سازگاری حرکتی ، محیط های پویا ، یادگیری حرکتی