مدیریت محافظه کارانه آرتروز ثانویه و رمدلینگ ساختاری شدید مفصلی، ۲۶ سال پس از آسیب مالت فینگر رهاشده: یک گزارش موردی

زمینه: آسیب مالت فینگر (Mallet Finger) در صورت عدم درمان، منجر به دفرمیتی مزمن و اختلال بیومکانیک دست می شود. سیر طبیعی درازمدت این عارضه پس از دو دهه و مدیریت غیرجراحی آن در بیماران فعال کمتر مستند شده است. شرح مورد: یک زن ۴۲ ساله ورزشکار با شکایت از درد تدریجی و حاد شده در مفصل دیستال اینترفالانژیال (DIP) انگشت دست چپ با تاریخچه آسیب مالت فینگر رهاشده از ۲۶ سال قبل (حین ورزش بسکتبال) مراجعه کرد. ارزیابی های رادیوگرافی تغییر شکل ساختاری شدید استخوان (Severe Bone Remodeling) و آرتروز ثانویه را نشان داد. سونوگرافی رزولوشن بالا با Power Doppler، تنوسینوویت مزمن و رگ زایی نابجا (Neovascularization) را در محل اسکار تاندون اکستنسور تایید کرد. بیمار تحت پروتکل بین رشته ای شامل دو مرحله تزریق PRP تحت هدایت سونوگرافی، اسپلینت ترموپلاستیک سفارشی حمایتی و برنامه ۱۲ هفته ای حرکات اصلاحی/تمرینات اکسنتریک قرار گرفت. معیارهای بهبود شامل امتیاز DASH، میزان درد (VAS)، توان چنگش (Grip Strength) و دامنه حرکتی (ROM) در فواصل ۱، ۳ و ۶ ماه ارزیابی شدند. بحث و نتیجه گیری: در پیگیری ۶ ماهه، اگرچه زاویه افتادگی فعال (Active Extensor Lag) بدون تغییر معنادار در ۳۰ درجه باقی ماند، اما بهبود چشمگیری در شاخص های کیفی مشاهده شد؛ نمره درد (VAS) از ۷ به ۳ و نمره عملکردی DASH از ۳۸ به ۱۸ کاهش یافت و توان چنگش بهبود یافت. این کیس نشان می دهد که منبع درد در مالت فینگرهای مزمن، لزوما خود دفرمیتی نیست، بلکه التهاب بافت نرم و نئواسکولاریزاسیون ناشی از بار مکانیکی غیرطبیعی است. درمان بیولوژیک و مدیریت کینماتیک می توانند بدون تغییر در شکل ظاهری انگشت، "سازگاری عملکردی" (Functional Adaptation) موثری ایجاد کنند.

کلیدواژه ها:

مالت فینگر ، تاندون رهاشده ، پلاسمای غنی از پلاکت