تاثیر برنامه گرم کردن عصبی–عضلانی در مقایسه با گرم کردن عمومی بر عملکرد حرکتی و عوامل خطر آسیب مچ پا در بازیکنان نوجوان بسکتبال

هدف از پژوهش حاضر، مقایسه تاثیر برنامه گرم کردن عصبی–عضلانی و گرم کردن عمومی بر عملکرد حرکتی و عوامل خطر آسیب مچ پا در بازیکنان نوجوان بسکتبال بود. این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون–پس آزمون انجام شد. تعداد ۶۰ بازیکن ۱۰ تا ۱۴ سال به صورت تصادفی در دو گروه گرم کردن عصبی–عضلانی و گرم کردن عمومی قرار گرفتند و به مدت ۸ هفته (۳ جلسه در هفته) در برنامه های تمرینی شرکت کردند. جهت ارزیابی متغیرها از آزمون های تعادل ایستا (BESS)، تعادل پویا (Y Balance)، توان انفجاری (سارجنت)، عملکرد حرکتی (هاپ) و حس عمقی (گونیامتر) استفاده شد. داده ها با آزمون های t مستقل و t همبسته در سطح معناداری ۰/۰۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد برنامه گرم کردن عصبی–عضلانی نسبت به گرم کردن عمومی موجب بهبود معنادار تعادل ایستا و پویا، حس عمقی و عملکرد حرکتی شد (۰۵/۰>p). همچنین شاخص های مرتبط با خطر آسیب مچ پا در گروه مداخله کاهش یافت. به طور کلی، استفاده از برنامه های گرم کردن عصبی–عضلانی می تواند به عنوان روشی موثر در بهبود عملکرد و کاهش خطر آسیب در بازیکنان نوجوان بسکتبال توصیه شود.

کلیدواژه ها:

گرم کردن عصبی–عضلانی ، گرم کردن عمومی ، بسکتبال ، آسیب مچ پا ، عملکرد حرکتی