تاثیر ورزش و فعالیت بدنی بر سلامت روان، کیفیت زندگی و احساس تنهایی سالمندان

سالمندی مرحله ای طبیعی از زندگی است که با تغییرات جسمانی، روان شناختی و اجتماعی همراه می شود. کاهش توان عملکردی، بازنشستگی، محدود شدن روابط اجتماعی، سوگ، بیماری های مزمن و کاهش استقلال می تواند زمینه افزایش اضطراب، افسردگی و احساس تنهایی را در سالمندان فراهم سازد. ورزش و فعالیت بدنی منظم یکی از مداخلات کم هزینه، در دسترس و غیر دارویی است که علاوه بر حفظ آمادگی جسمانی، می تواند بر سلامت روان، کیفیت زندگی و ارتباطات اجتماعی سالمندان اثرگذار باشد. هدف مقاله حاضر بررسی تاثیر ورزش و فعالیت بدنی بر سلامت روان، کیفیت زندگی و احساس تنهایی سالمندان است. این پژوهش به روش مروری روایی و کتابخانه ای تدوین شد و منابع معتبر مرتبط با سالمندی، فعالیت بدنی، سلامت روان، کیفیت زندگی و تنهایی اجتماعی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد فعالیت بدنی از طریق بهبود عملکرد قلبی تنفسی و عضلانی، افزایش خودکارآمدی، بهبود خواب، تنظیم خلق، کاهش استرس، تقویت روابط اجتماعی و افزایش احساس استقلال می تواند به کاهش علائم افسردگی و اضطراب و ارتقای کیفیت زندگی سالمندان کمک کند. همچنین ورزش های گروهی، پیاده روی جمعی، تمرینات تعادلی، مقاومتی سبک، فعالیت های هوازی کم خطر و برنامه های جامعه محور می توانند فرصت تعامل، تعلق اجتماعی و کاهش احساس تنهایی را فراهم آورند. نتیجه گیری می شود که ادغام فعالیت بدنی ایمن و منظم در برنامه های سلامت سالمندان، به ویژه در مراکز روزانه، خانه های سلامت، پارک ها و خانواده ها، می تواند نقش موثری در ارتقای سلامت روانی و اجتماعی سالمندان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

سالمندان ، فعالیت بدنی ، سلامت روان ، کیفیت زندگی ، احساس تنهایی ، ورزش