تاثیر فعالیت بدنی بر بیان ژن های مرتبط با سلامت متابولیک، چاقی و دیابت نوع ۲

چاقی و دیابت نوع ۲ از مهم ترین اختلالات متابولیک عصر حاضر هستند و با کاهش حساسیت به انسولین، التهاب مزمن، اختلال عملکرد میتوکندری، تجمع چربی احشایی و افزایش خطر بیماری های قلبی عروقی ارتباط دارند. فعالیت بدنی یکی از موثرترین مداخلات غیردارویی برای بهبود سلامت متابولیک است و بخشی از اثرات آن از طریق تغییر در بیان ژن ها و مسیرهای سلولی در عضله اسکلتی، بافت چربی و کبد اعمال می شود. هدف مقاله حاضر بررسی تاثیر فعالیت بدنی بر بیان ژن های مرتبط با سلامت متابولیک، چاقی و دیابت نوع ۲ است. این پژوهش به روش مروری روایی و کتابخانه ای تدوین شد و منابع علمی مرتبط با ورزش، بیان ژن، اپی ژنتیک، حساسیت انسولینی، چاقی و دیابت نوع ۲ بررسی گردید. یافته ها نشان می دهد فعالیت بدنی می تواند بیان ژن هایی مانند PPARGC۱A، SLC۲A۴، PPARs، IRS۱، AKT و برخی ژن های مرتبط با التهاب، میتوکندری و اکسیداسیون اسیدهای چرب را تنظیم کند. تمرینات هوازی معمولا با افزایش بیوژنز میتوکندری، انتقال گلوکز و ظرفیت اکسیداتیو همراه اند، در حالی که تمرینات مقاومتی از طریق افزایش توده عضلانی، بهبود مصرف گلوکز و تعدیل مسیرهای آنابولیک نقش مهمی در کنترل متابولیک دارند. همچنین شواهد نشان می دهد فعالیت بدنی می تواند تغییرات اپی ژنتیکی مانند متیلاسیون DNA و تنظیم ریزRNAها را تحت تاثیر قرار دهد و از این طریق پاسخ های بلندمدت سلولی را شکل دهد. نتیجه گیری می شود که فعالیت بدنی منظم با تعدیل بیان ژن های متابولیک، کاهش التهاب، افزایش عملکرد میتوکندری و بهبود حساسیت به انسولین می تواند در پیشگیری و کنترل چاقی و دیابت نوع ۲ موثر باشد. با این حال، نوع، شدت، مدت، تداوم تمرین و ویژگی های فردی در میزان این سازگاری ها نقش تعیین کننده دارند.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، بیان ژن ، سلامت متابولیک ، چاقی ، دیابت نوع ۲ ، اپی ژنتیک