بررسی نقش فعالیت بدنی در کاهش استرس شغلی، فرسودگی روانی و بهبود کیفیت زندگی کارکنان

استرس شغلی و فرسودگی روانی از چالش های مهم سازمان های امروزی هستند که می توانند بر سلامت جسمانی، سلامت روان، بهره وری، رضایت شغلی و کیفیت زندگی کارکنان اثر منفی بگذارند. در کنار مداخلات سازمانی و روان شناختی، فعالیت بدنی منظم به عنوان راهبردی کم هزینه، در دسترس و قابل اجرا در محیط کار، ظرفیت قابل توجهی برای کاهش فشار روانی، افزایش انرژی، بهبود خلق و ارتقای کیفیت زندگی کارکنان دارد. هدف مقاله حاضر بررسی نقش فعالیت بدنی در کاهش استرس شغلی، فرسودگی روانی و بهبود کیفیت زندگی کارکنان است. این مقاله با روش مروری روایی و کتابخانه ای تدوین شد و منابع علمی مرتبط با فعالیت بدنی، سلامت شغلی، استرس شغلی، فرسودگی، مداخلات محیط کار و کیفیت زندگی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که فعالیت بدنی از مسیرهای فیزیولوژیک، روان شناختی و اجتماعی بر وضعیت روانی کارکنان اثر می گذارد؛ از جمله کاهش برانگیختگی ناشی از استرس، تنظیم پاسخ های هورمونی، بهبود خواب، افزایش خودکارآمدی، تقویت تعاملات اجتماعی، کاهش نشستن طولانی و افزایش احساس کنترل بر سلامت فردی. همچنین برنامه های پیاده روی، تمرینات هوازی سبک تا متوسط، تمرینات کششی، تمرینات قدرتی ساده، زنگ های فعال و برنامه های گروهی در محیط کار می توانند در صورت اجرای منظم و داوطلبانه، پیامدهای روانی و شغلی مثبتی ایجاد کنند. نتیجه گیری می شود که فعالیت بدنی باید به عنوان بخشی از راهبرد جامع ارتقای سلامت کارکنان در سازمان ها مورد توجه قرار گیرد و موفقیت آن وابسته به حمایت مدیریتی، فرهنگ سازمانی سالم، دسترسی به امکانات، برنامه ریزی تدریجی و مشارکت داوطلبانه کارکنان است.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، استرس شغلی ، فرسودگی روانی ، کیفیت زندگی ، کارکنان ، سلامت شغلی