بررسی تعامل ژنتیک و تمرین ورزشی در سازگاری های قلبی عروقی و آمادگی جسمانی

سازگاری های قلبی عروقی و بهبود آمادگی جسمانی از مهم ترین پیامدهای تمرین ورزشی منظم هستند، اما میزان پاسخ افراد به یک برنامه تمرینی مشابه کاملا یکسان نیست. بخشی از این تفاوت ها به سن، جنس، سطح آمادگی اولیه، تغذیه، خواب و پایبندی به تمرین مربوط است و بخشی دیگر می تواند تحت تاثیر عوامل ژنتیکی و بیان ژن های مرتبط با اکسیژن رسانی، عملکرد عروقی، متابولیسم انرژی و بازسازی عضله قرار گیرد. هدف مقاله حاضر بررسی تعامل ژنتیک و تمرین ورزشی در سازگاری های قلبی عروقی و آمادگی جسمانی است. این مقاله به روش مروری روایی و کتابخانه ای تدوین شد و منابع مرتبط با ژنتیک ورزشی، پاسخ پذیری به تمرین، آمادگی قلبی تنفسی، VO۲max، سازگاری عروقی، عملکرد میتوکندری و تمرین فردمحور بررسی گردید. یافته ها نشان می دهد ژن ها و مسیرهایی مانند ACE، ACTN۳، PPARGC۱A، VEGFA، NOS۳، ADRB۲ و مسیرهای مرتبط با میتوکندری، آنژیوژنز، تنظیم فشار خون و مصرف اکسیژن می توانند در تفاوت های فردی پاسخ به تمرین نقش داشته باشند. با این حال، آمادگی جسمانی و پاسخ قلبی عروقی پدیده هایی چندژنی و چندعاملی هستند و هیچ ژن منفردی به تنهایی تعیین کننده ظرفیت هوازی یا موفقیت تمرینی نیست. نتیجه گیری می شود که شناخت تعامل ژنتیک و تمرین می تواند در آینده به طراحی برنامه های تمرینی فردمحور، افزایش ایمنی، بهبود اثربخشی تمرین و ارتقای سلامت عمومی کمک کند؛ اما کاربرد آزمون های ژنتیکی باید با احتیاط، رعایت اصول اخلاقی و در کنار ارزیابی های عملکردی و بالینی انجام شود.

کلیدواژه ها:

ژنتیک ورزشی ، تمرین ورزشی ، سازگاری قلبی عروقی ، آمادگی جسمانی ، VO۲max ، تمرین فردمحور