نقش ورزش در بهبود ظرفیت تنفسی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به آسم و بیماری انسدادی مزمن ریه

آسم و بیماری انسدادی مزمن ریه از شایع ترین بیماری های مزمن دستگاه تنفس هستند که با تنگی نفس، کاهش تحمل فعالیت، محدودیت مشارکت اجتماعی، اضطراب مرتبط با نفس تنگی و افت کیفیت زندگی همراه می شوند. اگرچه درمان دارویی و کنترل عوامل محرک، پایه مدیریت این بیماری ها است، ورزش و فعالیت بدنی برنامه ریزی شده می تواند نقش مکمل و موثری در بهبود ظرفیت عملکردی و کیفیت زندگی بیماران داشته باشد. هدف مقاله حاضر بررسی نقش ورزش در بهبود ظرفیت تنفسی، تحمل فعالیت و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به آسم و بیماری انسدادی مزمن ریه است. روش کار این پژوهش از نوع مروری روایی و کتابخانه ای بود و منابع معتبر شامل دستورالعمل های بین المللی، مرورهای نظام مند، فراتحلیل ها و مطالعات مداخله ای مرتبط با تمرین هوازی، مقاومتی، تمرین عضلات تنفسی، تمرینات تنفسی، فعالیت بدنی روزمره و بازتوانی ریوی بررسی شدند. یافته ها نشان می دهد ورزش منظم از طریق افزایش آمادگی قلبی-تنفسی، بهبود کارایی عضلات محیطی و تنفسی، کاهش احساس تنگی نفس هنگام فعالیت، بهبود تهویه و تبادل گاز، کاهش خستگی، افزایش خودکارآمدی و کاهش اضطراب ناشی از فعالیت می تواند ظرفیت فعالیت و کیفیت زندگی را ارتقا دهد. در بیماران مبتلا به آسم، تمرین کنترل شده معمولا با بهبود آمادگی هوازی، کنترل علائم و کیفیت زندگی همراه است؛ مشروط بر آنکه بیماری کنترل شده و گرم کردن، پایش علائم و استفاده صحیح از داروها رعایت شود. در بیماران مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریه، بازتوانی ریوی مبتنی بر تمرین ورزشی یکی از مداخلات اصلی غیر دارویی برای کاهش تنگی نفس و افزایش عملکرد است. نتیجه گیری می شود که ورزش، در قالب برنامه فردمحور، تدریجی و ایمن، می تواند بخشی ضروری از مراقبت جامع بیماران تنفسی باشد.

کلیدواژه ها:

ورزش ، ظرفیت تنفسی ، آسم ، بیماری انسدادی مزمن ریه ، کیفیت زندگی ، بازتوانی ریوی