نقش محیط های شهری و فضاهای سبز در افزایش فعالیت بدنی و ارتقای سلامت عمومی شهروندان

کاهش فعالیت بدنی و افزایش رفتارهای کم تحرک از چالش های مهم سلامت عمومی در شهرهای معاصر است. محیط های شهری، به ویژه دسترسی به فضاهای سبز، پیاده راه ها، مسیرهای دوچرخه سواری، پارک های محلی و فضاهای ایمن برای بازی و ورزش، می توانند نقش تعیین کننده ای در افزایش فعالیت بدنی شهروندان داشته باشند. هدف مقاله حاضر بررسی نقش محیط های شهری و فضاهای سبز در افزایش فعالیت بدنی و ارتقای سلامت عمومی شهروندان است. روش کار این پژوهش از نوع مروری روایی و کتابخانه ای بود و منابع علمی مرتبط با فعالیت بدنی، طراحی شهری، فضاهای سبز، سلامت عمومی، پیاده روی، حمل ونقل فعال و عدالت محیطی بررسی شدند. یافته ها نشان می دهد که وجود فضاهای سبز قابل دسترس، ایمن، جذاب و مجهز می تواند از طریق افزایش فرصت های پیاده روی، بازی، ورزش تفریحی، تعامل اجتماعی، کاهش استرس، کاهش اثرات جزیره گرمایی و ایجاد انگیزه برای حضور در فضای باز، سطح فعالیت بدنی را افزایش دهد. همچنین محیط های شهری متراکم و متصل که دارای کاربری مختلط، دسترسی مناسب به خدمات، مسیرهای پیاده روی و دوچرخه سواری و امنیت ترافیکی هستند، مشارکت شهروندان در فعالیت بدنی روزمره را تسهیل می کنند. در مقابل، نبود فضای سبز، ناایمنی، آلودگی هوا، ضعف روشنایی، کیفیت پایین مسیرها و نابرابری در توزیع امکانات، مانع مهم فعالیت بدنی محسوب می شود. نتیجه گیری می شود که توسعه محیط های شهری حامی فعالیت بدنی و فضاهای سبز عادلانه، بخشی ضروری از سیاست های سلامت عمومی، برنامه ریزی شهری و تربیت بدنی جامعه محور است و می تواند به پیشگیری از بیماری های غیرواگیر و بهبود کیفیت زندگی کمک کند.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، محیط شهری ، فضای سبز ، سلامت عمومی ، پیاده روی ، طراحی شهری