فعالیت بدنی و سلامت روان در بیماران مزمن: بررسی اثر ورزش بر اضطراب، افسردگی و کیفیت زندگی

بیماری های مزمن به دلیل ماهیت طولانی مدت، محدودیت های عملکردی، هزینه های درمانی و تغییر در نقش های فردی و اجتماعی، اغلب با افزایش اضطراب، افسردگی و کاهش کیفیت زندگی همراه هستند. فعالیت بدنی منظم می تواند به عنوان مداخله ای کم هزینه، در دسترس و مکمل درمان های پزشکی و روان شناختی، بخشی از مراقبت جامع بیماران مزمن باشد. هدف مقاله حاضر بررسی اثر ورزش بر اضطراب، افسردگی و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به بیماری های مزمن با تاکید بر سازوکارهای زیستی، روان شناختی و اجتماعی و ارائه توصیه های کاربردی تمرینی است. روش کار این پژوهش از نوع مروری روایی و کتابخانه ای بود و منابع علمی معتبر شامل دستورالعمل های سازمان جهانی بهداشت، مرورهای نظام مند، فراتحلیل ها و مقالات مرتبط با فعالیت بدنی، سلامت روان و بیماری های مزمن بررسی شدند. یافته ها نشان می دهد ورزش از مسیرهایی مانند افزایش آمادگی قلبی-تنفسی، بهبود قدرت و عملکرد جسمانی، کاهش التهاب مزمن، تنظیم محور استرس، افزایش ترشح اندورفین ها و عوامل نوروتروفیک، بهبود خواب، افزایش خودکارآمدی و گسترش حمایت اجتماعی می تواند نشانه های اضطراب و افسردگی را کاهش دهد. همچنین تمرینات هوازی، مقاومتی، انعطاف پذیری، تعادلی و فعالیت های ذهن-بدن در صورت طراحی تدریجی و فردمحور می توانند کیفیت زندگی جسمانی، روانی و اجتماعی بیماران مزمن را ارتقا دهند. با این حال، نوع بیماری، شدت علائم، داروهای مصرفی، درد، خستگی، ترس از حرکت و سطح آمادگی اولیه باید در نسخه تمرینی لحاظ شود. نتیجه گیری می شود که فعالیت بدنی منظم، ایمن و پایدار می تواند رویکردی موثر برای بهبود سلامت روان و کیفیت زندگی بیماران مزمن باشد و لازم است در برنامه های توانبخشی، مراقبت سلامت و خدمات علوم ورزشی جایگاه مشخص تری پیدا کند.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، سلامت روان ، بیماری مزمن ، اضطراب ، افسردگی ، کیفیت زندگی